Душа твая светлая

 – Давайце yцячом адгэтуль.

– А як жа Іван?

– А ён вунь ужо сыпле камплiменты iншай.

Яны выйшлi y парк, якi прымыкаy да санаторыя. У слабаасветленых, маyклiвых алеях было yтульна i рамантычна.

– Як тут прыемна пасля душнай залы! – раскрылiyшы рукi, удыхнуy на поyныя грудзi Максiм. – Толькi няёмка неяк атрымалася.

– Ай, – махнула рукою жанчына. – Надакучыy гэты Вiнi-Пух са сваiмi камплiментамi. Дый танцаваць не yмее, адтаптаy усе ногi.

– Тады давайце пазнаёмiмся. Мяне завуць Максiмам.

– А я ведаю, – усмiхнулася яна.

 – Я вас прыкмецiла яшчэ тры днi таму. Думала, што Іван пазнаёмiць нас. Але ён чамусьцi не захацеy… А y мяне iмя даволi мудрагелiстае – Ангелiна. Але yсе завуць проста Лена.

Максiм пры гэтым усмiхнуyся.

– Нiчога не бачу смешнага, – здзiвiлася i, здаецца, нават пакрыyдзiлася Лена.

– Даруйце, калi ласка. Даруйце… Гэта я прыгадаy аднаго нашага вяскоyца. Ён, калi злаваyся на жонку, то называy яе Палашкаю, а калi быy у гуморы, то клiкаy ласкава: «Мая ты Любачка».

А звалi жонку Марыяй.

Лена засмяялася – па-дзiцячы залiвiста, шчыра, звонка. Максiму спадабаyся яе смех. Як i тое, што яна тонка yлавiла гумар. І ён натхнiyся, стаy расказваць розныя санаторныя байкi. Яны прасмяялiся цэлы вечар i апомнiлiся толькi тады, калi y парку пачалi гаснуць лiхтары.

– Ой! – спахапiлася Лена. – Бяжым хутчэй у санаторый, а то замкнуць дзверы, i будзем кукаваць на дварэ…

Развiтвалiся yжо як даyнiя знаёмыя. І перайшлi нават на «ты».

– А можна я буду называць цябе Алёнай, па-беларуску?

– Алёна… – прамовiла яна задуменна, як бы спрабуючы слова на смак.

 – Хораша…

– А яшчэ лепш – Алёнка.

Ля дзвярэй свайго пакоя, яна прыстоiла i, здаецца, са шкадаваннем сказала:

– Ну, я пайду. Да заyтра!

– Дзякую за цудоyны вечар, – Максiм цырымонна пакланiyся i памкнуyся было пацалаваць Алёне руку, але яна рашуча адняла яе, нейкую секунду павагаyшыся, узнялася на дыбачкi i пацалавала Максiма y шчаку. І не паспеy ён, ашаломлены, апомнiцца, як яна yжо схавалася за дзвярыма, кiнуyшы яшчэ раз такое кароткае, але такое чароyнае, хвалюючае «да заyтра».

3

А заyтра была нядзеля. Выхадны ад працэдур дзень. І Максiм з самай ранiцы зайшоy па Алёну, каб разам iсцi на «вадапой».

– А я yжо хацела цябе шукаць, – абрадавалася тая. – У мяне ёсць прапанова. Давай пасля сняданку з’ездзiм у Кiславодск. Я хачу паказаць табе мой горад.

– Што значыць «мой»? – здзiвiyся Максiм.