Душа твая светлая

– Дык я ж табе не паспела yчора расказаць… Кiславодск сапраyды мой родны горад. Я там нарадзiлася, вырасла i цяпер працую yрачом у адным з санаторыяy. У мяне там i свая кватэра, якая засталася мне y спадчыну ад бацькоy.

Максiм прапанову з задавальненнем прыняy. І яны, паснедаyшы, паехалi. Электрычкай. Зручна i хутка. Недзе праз гадзiну yжо былi y Кiславодску.

Адкрыццi пачалiся адразу, як толькi выйшлi на перон. Максiм быy моцна здзiyлены, убачыyшы, што рэйкi тут упiралiся y тупiк: чыгунка, прабегшы не адну тысячу кiламетраy, больш нiкуды не вяла.

Гэта было нязвычна i дзiyна.

– Пайшлi, пайшлi, – узяла Алёна Максiма за руку i павяла наперад. Але праз якую сотню метраy спынiлiся зноy.

– Глянь сюды, – паказала яна на yзгорак злева, на якiм стаяy аднапавярховы дом мудрагелiстай архiтэктуры з арыгiнальнай верандай i мноствам розных веж i вежачак. – Гэта дача Шаляпiна. Не адно лета знакамiты спявак прыязджаy у Кiславодск i жыy у гэтым доме. Цяпер тут музей. Але мы туды не пойдзем. Мне табе яшчэ многае трэба паказаць, а часу y нас мала.

– Тады я цалкам у тваiм распараджэннi, – не то жартам, не то yсур’ёз сказаy Максiм.

Алёна кiнула на яго кароткi дапытлiвы позiрк:

– Глядзi, не пашкадуй…

І yзяла пад руку.

Звычайна Максiм не любiy хадзiць пад ручкi: гэта было нязручна, скоyвала рухi, ён збiваyся з нагi, вымушаны быy падстройвацца пад чужы тэмп хады. З Алёнай жа атрымалася yсё адразу проста i натуральна, як бы яны yсё жыццё хадзiлi парай. Да таго ж, лёгкае цяпло, што iшло ад Алёнiнай рукi, прыемна яго хвалявала.

Так, пад ручкi, яны мiнулi Нарзанную галерэю, нетаропка, любуючыся кожным шыкоyным будынкам, прайшлiся па галоyным гарадскiм бульвары i праз высокую, паyкругам каланаду yвайшлi y Курортны парк. І толькi тут Алёна хацела далiкатна вызвалiць руку, але Максiм не адпусцiy яе, пяшчотна yзяyшы яе цёплую далоньку y сваю.

Нешта незвычайнае тварылася з Максiмам. Ён адчуваy сябе захопленым, рамантычным юнаком, якому хацелася чытаць вершы, спяваць, гарэзлiва, напрапалую заляцацца да гэтай мiлай, сiмпатычнай жанчыны, якая падабалася яму yсё больш i больш.

Падабаyся аксамiтны тэмбр яе голасу, прыемны, залiвiсты смех, пах свежавымытага цела. Як у ружовым тумане, iшоy ён сцежкамi парку, трымаючы Алёну за руку, i замiлавана, з трапяткiм хваляваннем слухаy усё, што яна гаварыла.

– А гэта Далiна руж, – сказала Алёна, калi яны выйшлi на вялiкую паляну, залiтую морам яркiх, рознакаляровых кветак.