Душа твая светлая

 – Тут можна было б крыху i пасядзець, падыхаць чароyным водарам, але, як бачыш, усе лаyкi занятыя. Ты, дарэчы, любiш ружы?

– Па праyдзе кажучы, не вельмi. Мне больш падабаюцца рамонкi, незабудкi.

– А я люблю. Але калi iх так многа, як тут, то яны як бы абясцэньваюцца. Часам адна ружа дае воку, душы значна больш, чым цэлы абярэмак.

– Гэта праyда, – з цеплынёй паглядзеy Максiм на Алёну.

– Але пойдзем далей. Пакажу яшчэ адну нашу славутасць.

Яны спусцiлiся y нiжнi ярус парку. Вузенькая сцежка вывела iх да невялiкага гарбатага мастка з прыступкамi.

– Гэта i ёсць ваша славутасць? – здзiвiyся Максiм.

– Славутасць, ды яшчэ якая! – падкрэслiла Алёна. – Гэта сёння y гэтым месцы нешта нiкога няма. А звычайна тут шмат людзей, асаблiва моладзi, цалуюцца на мастку, робяць здымкi на памяць.

– І чым жа гэты масток знакамiты?

– Ага, заiнтрыгавала цябе, – загадкава yсмiхнулася Алёна. – Тады слухай. Некалi, шмат гадоy таму, у Кiславодску адпачывалi толькi багатыя людзi.

Іх спешчаныя жонкi шукалi рамантычных забаy. Асаблiва iх вабiy грот кахання y гэтым парку. Яго ты зараз бачыш вунь там, – паказала яна рукою на цёмны праём, якi вiднеyся y засенi недалёкiх дрэy. – Але дарогу туды перагароджвала рэчка Альхоyка. Цяпер яна абмялела, застаyся нешырокi ручай, якi квола бруiцца па камянях. А тады яна была i шырэйшай, i глыбейшай. Дык сталiчныя дамы нiзашто не згаджалiся пераходзiць раку yброд. А мужчыны ленавалiся пераносiць iх на руках. Гарадскiя yлады вымушаны былi пабудаваць гэты масток. І назвалi яго «Дамскi капрыз».

– Якая проза! – засмяяyся Максiм. – Упэyнены, што тыя дамы зусiм не гэтага хацелi.

– А чаго? – какетлiва паглядзела на яго Алёна.

– А вось чаго! – у iмгненне вока Максiм падхапiy Алёну на рукi i перанёс на другi бераг. Перад уваходам у грот ён затрымаy яе на руках. На момант iх вусны аказалiся блiзка-блiзка i, здаецца, самi па сабе раптам злучылiся y прагным, салодкiм пацалунку.

– Ой, што мы робiм… – пачала далiкатна вызваляцца з абдымкаy Алёна i, стаyшы на ногi, даверлiва прытулiлася да Максiмавага пляча.

 – У цябе так б’ецца сэрца…

– Я ледзь не страцiy прытомнасць… – пераселым голасам шапнуy ёй на вуха Максiм.

Яна раптам адхiнулася i пырснула смехам:

– Вось было б весела, калi б мы абое пляснулiся y рэчку…

Уявiyшы такое, засмяяyся i Максiм.

На выхадзе з парку яны яшчэ затрымалiся ля вадаспада «Крышталёвы струмень».