Душа твая светлая

Максiм быy нямала здзiyлены: звычайна вадаспады бываюць шумныя, пенiстыя, а тут вада цякла цiха, паволi i была такой жывой, зiхатлiвай, нiбы i праyда расплаyлены крышталь.

Незвычайна выглядала i сажалка, якая прымыкала да вадаспада. Паверхня яе была iдэальна роyнай i такой спакойнай, што y ёй, нiбы y люстэрку, адбiвалася i неба, i белыя рухомыя аблокi, i прыбярэжныя дрэвы.

Алёна акуратна, па-жаночы зграбна прысела на кукiшкi i апусцiла далоньку y ваду:

– Цёплая…

Павярнула галаву да Максiма:

– У цябе ёсць манетка?

– Павiнна недзе быць, – паляпаy па кiшэнях Максiм i дастаy пятак.

– Кiнь у сажалку.

– Навошта?

– Каб прыехаць сюды яшчэ раз. Табе што, Кiславодск не спадабаyся?

– Спадабаyся. А яшчэ больш – экскурсавод.

– Ах ты, хiтрун! – яна дастала далоньку з вады i пырснула Максiму y твар.

Той зрабiy выгляд, што страшна yзлаваyся, схапiy Алёну y абдымкi i знарок сурова прыгразiy:

– Вось я табе зараз пакажу!

– І што ты мне зробiш? – пацвельвалася Алёна.

Максiм прыняy артыстычную позу i прадэкламаваy:

Зацелую допьяна,

Изомну, как цвет,

Хмельному от радости

Пересуду нет.

– Ой-ой, як страшна, – у яе вачах скакалi чорцiкi, яна сарвала прыдарожную сцяблiнку i паказытала y Максiма за вухам.

Так, жартуючы ды сваволячы, яны выйшлi з парку. І толькi тут заyважылi, што сонца yжо схавалася, а yсё неба задратавана нiзкiмi цёмна-шэрымi хмарамi. Вось-вось павiнен пайсцi дождж.

– Ну i куды мы цяпер? – заклапочана паглядзеy на Алёну Максiм.

Тая няпэyна пацiснула плечуком:

– Далейшую экскурсiю, вiдаць, прыйдзецца адмянiць. Бяжым у Нарзанную галерэю, перачакаем дождж. А там будзе бачна.

Аднак пакуль яны дабеглi да галерэi, дождж паспеy iх пераняць i добра-такi вымачыць.

– У мяне ёсць прапанова, – здзiмаючы з носа дажджавыя кропелькi, сказала Алёна. – Самае разумнае цяпер – пайсцi паабедаць.

– Дык жа y такiм выглядзе нас нi y якi рэстаран цi y кавярню не пусцяць.

– А навошта кавярня? Тут амаль побач мая кватэра.

– А што гэта такое?

– Эх ты, цемната… – засмяялася Алёна. – Гэта ж у нас так баклажаны называюць. Калi не спрабаваy – паспрабуеш. Заадно ацэнiш мае кулiнарныя здольнасцi. Так што пайшлi!

– Чакай, а што скажа муж? – са здзiyленнем глядзеy на яе Максiм.

– Муж аб’еyся груш, – спахмурнела Алёна. – Быy ды сплыy.