Душа твая светлая

Развялiся мы два гады таму…

– Прабач, калi ласка, – збянтэжыyся Максiм. – А што здарылася?

– Банальная гiсторыя… Не сышлiся характарамi… Ён працаваy у нашым санаторыi культарганiзатарам. Быy харошы, вясёлы хлопец. Але для сямейнага жыцця аказаyся зусiм непрыстасаваны. Не мог нават цвiка забiць. Ну ды бог з цвiком – пачаy выпiваць. І чым далей, тым больш… А калi аднойчы не прыйшоy дадому начаваць, я сабрала яму чамадан i выставiла за дзверы. Праз нейкi час яго звольнiлi i з работы. Дзе ён i што з iм цяпер – не ведаю.

– А дзецi? – асцярожна, каб не пакрыyдзiць, папытаy Максiм.

– Не паспелi завесцi. Але не будзем пра сумнае. Пайшлi.

У кватэры Алёна адразу загадала Максiму зняць мокрую адзежу i пайсцi y ванны пакой спаласнуцца.

– Вось табе халат, якi я некалi купляла для мужа, але ён так нi разу яго i не надзеy. Ручнiк каля ванны на вешалцы. Марш! А я пакуль згатую сiненькiя.

Калi Максiм выйшаy з ваннага пакоя, Алёна yжо пераапранулася y сухое i шчыравала ля плiты.

– Ой, як смачна пахне! – пацягнуy носам Максiм.

 – Хачу хутчэй сiненькiх.

– Пачакай крыху. Я пайду таксама прыму душ.

Але паабедаць iм так i не yдалося. З ваннага пакоя Алёна выйшла y адным халацiку з незашпiленымi двума нiжнiмi гузiкамi. І калi yзняла рукi, каб паправiць распушчаныя валасы, Максiм краем вока згледзеy, што пад халацiкам, якi на iмгненне расхiнуyся, нiчога няма. І яго ахапiла такая жарсць, такое шалёнае жаданне блiзкасцi, што ён не стрымаyся, схапiy Алёну y свае абдымкi i пачаy горача, апантана цалаваць.

Яна абвiла яго рукамi i, шэпчучы нешта бязладнае, пяшчотнае, абвяла y ягоных абдымках.

4

Тая хмельная, бяссонная ноч праляцела як адно iмгненне. Калi ранiцаю сонейка зазiрнула y акно, Алёна глянула на гадзiннiк i, смеючыся, пацягнула Максiма за вуха:

– Пара yставаць. Табе ж сёння збiрацца y дарогу.

– Ох, як не хочацца нiкуды нi iсцi, нi ехаць. – соладка пацягнуyся Максiм. – Мне так хораша з табою! А давай застанемся тут яшчэ на адну ноч?

– Я б таксама гэтага хацела… – шчаслiва засмяялася Алёна.

 – Але нельга, харошы мой, нельга. Для санаторыя гэта будзе скандал, надзвычайнае здарэнне. Чалавек павiнен быy выпiсацца, а ён узяy ды прапаy, знiк. Так што yставай, хуценька перакусiм – i на вакзал.

У Жалезнаводск яны на «вадапой» ужо, канешне, спазнiлiся, але на сняданак патрапiлi. Так што нiхто нiчога i не заyважыy.

Пасля Максiм выстаяy немалую чаргу да доктара, каб выпiсацца, атрымаць рэкамендацыi на далейшае лячэнне.