Душа твая светлая

Зайшоy да сястрычкi, падзякаваy ёй за клопат. І y дванаццаць гадзiн, сабраyшы чамадан, быy ужо цалкам гатовы да ад’езду. Засталося толькi заказаць таксi, каб ехаць у Мiнеральныя Воды.

Амаль увесь гэты час побач была Алёна.

– Ты б iшла на працэдуры, – мякка yшчуваy яе Максiм. – Я ж не маленькi, не згублюся.

– Ты y мяне не маленькi, – ласкава глядзела на яго Алёна. – Ты y мяне дурненькi. Мне ж хочацца пабыць з табою як мага даyжэй. А напрацэдурыцца я паспею яшчэ – наперадзе два тыднi.

І y Мiнеральныя Воды яны паехалi разам.

У таксi сядзелi цесна абняyшыся i амаль маyчалi. Да таго начнога настрою, што чароyным туманам ахутваy iх, цяпер, перад блiзкiм расстаннем, прыбаyлялiся выразныя ноткi шчымлiвай журбы.

На вакзале Максiм высветлiy, што да цягнiка на Мiнск яшчэ цэлая гадзiна.

– Пайшлi y рэстаран, паабедаем, – прапанаваy ён Алёне.

Але тая пакруцiла галавою:

– Не хочацца. Давай лепш дзе-небудзь спакойна пасядзiм.

Узяyшы y буфеце пару бутэрбродаy i пляшку кока-колы, яны прыселi y зацiшным кутку прывакзальнага скверыка.

Алёна была маyклiвай i журботнай. Каб як-небудзь яе падвесялiць, Максiм хацеy пажартаваць, сказаць, каб яна больш не запрашала нiкога на белы танец i не паддавалася на заляцаннi мужчын, асаблiва розных вiнi-пухаy. Але, зiрнуyшы на самотны Алёнiн твар, зразумеy, што гэта, бадай, прагучыць недарэчы i, можа, нават крыyдна. Таму ён наважыyся прачытаць ёй свой самадзейны верш, якi паспеy скласцi, пакуль ладаваy чамадан i быy у пакоi адзiн. Верш, за няйменнем часу, атрымаyся без рыфмы, але шчыры, эмацыянальны, пачуццёвы. Толькi як ён будзе yспрыняты?

– Ведаеш, Алёнка, – сказаy Максiм, узяyшы яе руку, – у такiя хвiлiны хочацца так многа сказаць, што, баюся, галоyнага i не змагу вымавiць. Можна я лепш табе сёе-тое пачытаю?

Яна здзiyлена паглядзела на яго i моyчкi кiyнула галавою.

Максiм дастаy з кiшэнi складзены напалам лiст паперы, рукамi, якiя прыкметна дрыжэлi, разгарнуy яго i, ледзь стрымлiваючы хваляванне, пачаy чытаць:

Сорок восемь часов.

Много это или мало?

Конечно, до обидного мало!

Ведь я не успел даже

Как следует насмотреться

В твои глаза-криницы,

Что искрились всегда

Такой нежностью и добротой;

Всласть надышаться

Хмелем твоих волос,

Который пьянил меня,

Как самое дорогое вино;

Наслушаться твоего голоса,

Так подобного на песню жаворонка

Над звонким весенним полем.