Душа твая светлая

Ну а самое обидное,

Что я не успел сделать главное —

Сказать, как ты мне дорога!

Сорок восемь часов…

И все-таки это так много!

Два дня и две ночи

Ты была безраздельно моей.

И для нас одних

Неумолчно звучала

Чистая, чарующая музыка.

И легкие волны волшебного света,

Обнимая нас,

Поднимали в небесные выси.

И я отчетливо ощущал,

Как счастье

Касалось меня своим дыханием,

Рождая в душе

Умиротворение и блаженство.

Сорок восемь часов!

Страшно подумать,

Что их ведь могло и не быть.

Ад хвалявання y Максiма ажно перасохла y горле. Гэты яго начуццёва-настальгiчны настрой перадаyся i Алёне.

– Дзякуй, – узрушана сказала яна i даверлiва прытулiлася шчакой да Максiмавага пляча. – А ты мне аддасi гэта на памяць?

– Канешне.

– Я буду яго перачытваць, калi мне зробiцца адзiнока i самотна. Перачытваць i yспамiнаць цябе, нашыя сорак восем гадзiн.

Яна yзняла галаву i вачыма, поyнымi неверагоднай пяшчоты i затоенага болю, паглядзела на Максiма:

– І чаму на свеце такая несправядлiвасць? Усё жыццё шукаеш, чакаеш сваю палавiнку, i вось, калi нарэшце гэтая палавiнка, здаецца, знойдзена, аказваецца, што яна не твая, i лёсам табе адведзена yсяго нейкiх сорак восем гадзiн.

Алёна памаyчала i yжо весялейшым голасам дадала:

– А ведаеш што? Мы ж нездарма кiнулi y сажалку ля мастка закаханых манетку. Наступным летам я чакаю цябе y Кiславодску. Запiшы мой адрас i тэлефон.

У гэтую хвiлiну з вакзальнага дынамiка прагучала аб’ява аб тым, што да прыбыцця мiнскага цягнiка засталося дзесяць хвiлiн.

Максiм i Алёна заспяшалiся на перон. Па дарозе Максiм яшчэ, згледзеyшы кiёск з надпiсам «Кветкi», заскочыy туды i выйшаy з даyжэзнай белай ружай.

– Гэта табе.

– Божа мой, якое хараство! – уткнулася носам у ружу Алёна. – Мой любiмы колер.

Яна яшчэ нешта дадала, але ён не пачуy, бо з пыхканнем, з вуркатаннем матора падышоy цягнiк i yсё вакол прыйшло y мiтуслiвы, хаатычны рух.

Перш чым зайсцi y вагон, Максiм абняy Алёну i пацалаваy яе y вусны доyгiм пяшчотным пацалункам:

– Дзякую табе, мая незабудка, за yсё.

У Алёны на вачах заблiшчэлi слёзы. І яна цiха, пакутлiва выдыхнула:

– Я буду цябе чакаць.

Цягнiк паволi крануyся. Алёна, пакуль не скончыyся перон, iшла yслед за вагонам, махала рукою, i было бачна, што яна плакала. А Максiм яшчэ доyга стаяy, уткнуyшыся лбом у аконнае шкло, i адчуваy, як гулка, балюча калоцiцца y грудзях сэрца.