Пераслед мінулага

Гэта палохала мужчыну, нiбы нешта жудаснае гнала яго хутчэй пакiнуць бераг. Ён супрацiyляyся дрэннаму самаадчуванню i супрацiyляyся старасцi. Адчуваючы страх i не адчуваючы халодны пот на лбе, Люты дайшоy да дарожнай каляiны i yвайшоy у лес. І адразу яго неакуратнасць i спешка прывялi да яшчэ большай раздражняльнасцi. На час забыyшыся аб мяккай паверхнi i слiзкай глебе пад нагамi, паспешлiвы Юрый страцiy раyнавагу i yсiм целам упаy на дол. Гразь пацягнула нагу, цела прызямлiлася на бок i на правую руку.

Юрый павалiyся на сыры лясны абрус i адчуy цiск i шум у галаве. Ён пацягнуyся да таблетак, якiя заyсёды насiy з сабой. Не гледзячы, выцiснуy адну таблетку з пласцiнкi, закiнуy у рот i праглынуy. Мужчына аслабеy, ляжаy, не спяшаyся yставаць, перастаy сябе падганяць. Ён цяжка глядзеy на воблачнае неба i стройныя зялёныя вяршынi хвой, якiя быццам краналiся аблокаy. Хацелася загiнуць ад слабасцi духу. Нават фантомны боль, што yдарыy у галаву y момант падзення, ужо не дастаyляy злосцi. Ён ацiхне разам з агiдным цяжкiм галаyным шумам, калi падзейнiчае таблетка. Знаходзячыся на зямлi, Юрый глыбока задумаyся. На iмгненне яму здалося, што ён чуе далёкiя i знаёмыя галасы гармат. Стала немагчымым не yбачыць успамiны вайны, якiя вырвалiся з памяцi.

Ішоy другi месяц крывавай вайны. Была ранiца. Красавiк. Да лясных траншэяy, блiжэй да лiнii фронту, перакiнулi некалькi салдат, сярод якiх быy малады сяржант Люты. Юрый толькi нядаyна атрымаy гэтае званне сяржанта за подзвiг у пякельным баi, i цяпер ён больш упэyнена адчуваy сябе сярод радавых.

У хвойнiку стаяла нестабiльная цiшыня, зрэдку прабiвалiся адзiнокiя далёкiя воплескi аyтаматаy i гаyбiц. Для перадыслакаванага атрада былi пастаyленыя задачы: выцягнуць параненых пасля начных бiтваy, а таксама даставiць боекамплект пяхоце, якая трымала перыметр у стратэгiчна важным сяле Студзiчы. Без запаволенняy, каманда y цёмных камуфляжах рушыла y дарогу. Ішлi па сырой траншэi, выйшлi з лесу да палёy, далей вузкiя акопы. Сустракалi стомленых салдат: хтосьцi стаяy на пасту перад брустверам, хтосьцi седзячы спаy у адкрытых шырокiх праходах, а хтосьцi незадаволена смалiy. Было холадна, учорашняя дзённая iмжа пакiнула пасля сябе непрыемныя адбiткi вiльгацi. Салдаты iшлi па вязкай глебе, па земляной густой кашы. Ногi грузлi, чаравiкi прылiпалi i хутка пакрывалiся тоyстым пластом бруду. У момант ходу даводзiлася падымацца на паверхню, перабягаць у iншыя траншэi.