Пераслед мінулага

Жылi з надзеяй, што падчас пераходу вораг не заyважыць руху i не прыстрэлiць снайпер.

Усё блiжэй падбiраyся фронт. За спiнамi салдат цяжкi груз, у руках аyтаматы, на галаве каскi. Сяржант Люты знаходзiyся y цэнтры рухаючай групы. За iм было двое, а наперадзе iшлi больш вопытныя салдаты i старшы лейтэнант. Трывожна грукатала сэрца, яно адганяла сваiм стукам усю стомленасць. Цяжка, няхай i павольна, але група прабiралася да мэты. Частка невялiкага ляснога масiву, якая пачыналася i заканчвалася yздоyж палёy, абстраляная варожай артылерыяй, ужо заставалася ззаду, цяпер адкрываyся шырокi yчастак голай зямлi.

Наперадзе толькi голае чорнае поле, пакрытае глыбокiмi варонкамi, а за iм, то самае вялiкае сяло, дзе чакалi эвакуацыi параненыя салдаты.

У полi пахла халоднай зямлёй, ранняй вясной, нiбы yчора мяккую цёмную глебу yзаралi плугам. Ідучы па вузкай траншэi, сяржант Люты хцiва дыхаy, рыхтуючы сябе да цяжкасцяy, уяyляy, якi яго чакае бой. Ён глядзеy з спачуваннем i смуткам на салдат, якiх сустракаy на шляху. Ён не хацеy, каб нехта з iх не вярнуyся дадому.

Як толькi поле скончылася, атрад дабраyся да цагляных руiн, да першых разбураных дамоy, ад якiх амаль нiчога не засталося. Салдаты аглядзелiся. Траншэя тут скончвалася лёгкiм невялiкiм уздымам да паверхнi. Застаyся адзiн рывок, трэба было перабегчы частку сяла да блiндажу. Салдаты расцягнулiся перад выхадам на шырокай частцы траншэi, адкуль кожны мог убачыць, што чакала iх наперадзе. Пад шэрым пустым святлом не было нiводнай жывой пабудовы. Паyсюль ляжала колатая белая цэгла i бытавыя рэчы, якiя калiсьцi разляцелiся ад снарадаy. Юрый не адразу разгледзеy сярод разбурэнняy бяздушныя целы цывiльных, што ляжалi па yсёй вулiцы нiбы лялькi. Ён нiколi яшчэ не бачыy такой жорсткасцi. Трупамi была асыпаная сельская вулачка. Дарослыя i дзецi ляжалi y гразi з чамаданамi ля згарэлых машын. Вораг адступаy, уцякаy рассыпаючы кулi па мiрных людзях. Узрываy усё, не пакiдаючы нiчога пасля сябе. Тырчалi кавалкi плоцi пад цаглянымi плiтамi, тых, хто спрабаваy схавацца ад варожых салдат, ад беглай бамбардзiроyкi. Сiнiя твары перадавалi жах вайны. У гэты момант Юрый Люты не думаy пра сябе, ён напружана думаy пра свой пасёлак. Яму хацелася верыць, што ён ацалеy, што вораг не пайшоy да балот, а абышоy iх. Няхай у Борках i прайшла эвакуацыя, але за роднае месца было трывожна. Сяржант Люты пазiраючы наперад, трывожыyся за бацькоy. Цяжка, балюча было думаць пра жонку i дзiця y такiя хвiлiны. Варожыя ракеты ляталi па yсёй краiне.