Пераслед мінулага

Хай з гэтага сяла быy выбiты вораг, але яно yсё яшчэ моцна абстрэльвалася, i вывезцi мёртвых цывiльных было цяжкай задачай. Карцiна, дзе жыццё ператварылася y развалiны, не пакiдала абыякавасцi – нарастала iмкненне перамагчы гэты кашмар, адпомсцiць за yчыненае, за пакуты.

Скрозь нежывое пралягала сцяжынка да патрэбнага акопу. Салдаты, згорбiyшыся, сагнуyшыся, адзiн за адным, па камандзе шустра перабягалi сцежку. Яны беглi хутка, як ценi, i паляцелi па iх варожыя кулi. У адно iмгненне ад стральбы yсе салдаты ачулiся, сапраyдны страх ускалыхнуy iх душы.

Юрый бег за сваiмi, маячыy позiркам, спрабаваy абхапiць вачыма сваё асяроддзе. Сцежка абрывалася шырокай ямай, i, калi yсе кiнулiся y варонку, каманда адразу ж апынулася y патрэбным акопе i адразу ж накiравалася да блiндажу. У гэтыя хвiлiны сяржант Люты нiбы адключыyся ад вайны, яго захапiла важнае пытанне: "Можа, мне здалося?"

Старшы лейтэнант пра нешта гаварыy у блiндажы з iншым афiцэрам, але да Юрыя не даходзiлi яго словы. Тады ж, салдат Люты распiхаy вайскоyцаy i блiжэй падабраyся да свайго камандзiра са словамi:

– Старшы лейтэнант! Можна звярнуцца?

– Што y цябе? – павярнуyся кiрпаты камандзiр.

– Я заyважыy у сяле дзiця!

– Што? – апусцiy белыя бровы старэйшы па званнi, паправiy каску, – Паyтары!

– Дзiця! Там, ля царквы! Мне здаецца, я бачыy дзiцяцi, жывога дзiцяцi! – хутка, але няyпэyнена вымавiy Люты.

Салдаты заварушылiся, але не змаглi пацвердзiць або абвергнуць словы сяржанта Лютага. Нiхто не бачыy таго, што yбачыy ён.

– Ты yпэyнены? – спытаy афiцэр грубым тонам.

У размову yлез невысокi салдат, абаронца сяла.

– Тут няма жывых, няма жывых цывiльных! Мы б заyважылi! – сказаy ён.

– Але я бачыy худога хлопчыка! – больш упэyнена вымавiy Люты цiхiм голасам.

Юрый i праyда бачыy сярод руiн худое, аслабленае цела, якое сядзела каля чырвонай царквы i круцiла галавой, але яму нiхто не паверыy. Спачатку Люты сам сабе не паверыy, але за той час, пакуль iшла размова, ён пераканаy сябе y адваротным.

Было страшна памылiцца i не праверыць, страшным было пакiнуць дзiця y зруйнаваным сяле.

– Лейтэнант, як даyно вы тут? – пацiкавiyся старшы лейтэнант штурмавога выратавальнага атрада, разумеючы, што час iдзе супраць яго, супраць параненых у блiндажы.

– Тры днi! Тут няма нi дзяцей, нi дарослых. Усё праверана! – далажыy салдат.

Каманда адразу ж выгрузiла боекамплект, а Люты застыy у сваiх думках. "Трэба праверыць царкву.