Пераслед мінулага

Ён быy там!"

– Вы двое, узялi параненага! І вы бярыце на насiлкi другога! – перадаваy загад старшага лейтэнанта худы салдат з пазыyным "Хмурны".

Параненыя yжо ляжалi на моцнай тканiне. Адзiн – з акрываyленай нагой, на правай назе быy зацягнуты жгут, другi салдат – з перавязанай галавой i параненай левай рукой. Юрый Люты быy адным з тых, хто павiнен быy узяць насiлкi, але ён хутка адышоy. Ён адчуy нядобрае, нахлынула пачуццё незваротнасцi. Тут жа загудзелi снарады, успыхнулi агнём i зямлёй выбухi. Салдаты яшчэ нiжэй прыселi.

У такой сiтуацыi мала верылася y лепшае. Пяхота, якая трымала сяло, прыцiскалася да сцен, салдаты штогадзiнна падвяргалiся шматлiкiм нападам. Вораг бiy шчодра, яго мучыла адступленне, ён хацеy вярнуць пад свой кантроль стратэгiчна важнае сяло. А маладыя i больш дарослыя нашы байцы былi супраць iх мэтаy, нiхто не хацеy аддаваць i метра сваёй зямлi.

Падчас абстрэлу побач з Юрыем апынуyся невядомы яму салдат, якi быy змучаны боем i абмазаны брудам. Люты зiрнуy на яго счырванелыя, шырокiя вочы i цiха вымавiy:

– Дзiцяцi патрэбна мая дапамога.

Я абавязаны яго выратаваць.

– Не гуляй з жыццём, сяржант! Хутка вораг у атаку пойдзе! – ляпнуy па плячы стомлены радавы з лёгкiм шчацiннем на выцягнутым твары i густымi чорнымi вусамi пад авальным носам, ён не разумеy, пра каго казаy Люты i выказаy здагадку, што той хоча дадому, – Ты патрэбны тут!

"А што калi на месцы таго хлопчыка апынуyся б мой сын? І хтосьцi, зараз быy бы замест мяне. Ён бы проста пакiнуy яго?"

Юрый глядзеy на хлопцаy, якiя выцягвалi параненых, i думаy пра свае далейшыя дзеяннi.

Затым ён стаy павольна адыходзiць да варонкi.

– Давайце ж, хутчэй! Пакуль танкi не пайшлi y атаку! – падганяy старшы лейтэнант сваю групу.

– А дзе сяржант, дзе Люты? – нехта спытаy з натоyпу.

– Вось жа зараза! – сказаy камандзiр i сцiснуy зубы.

Юрый Люты не паслухаyшыся загаду yжо yзбiраyся па цяжкай друзлай глебе, выбiраyся з сырой глыбокай варонкi наверх. Сяржант высунуy галаву i паглядзеy у бок узарванай царквы: чырвоная цэгла, чорныя званы i ламаныя iконы.

Не было вiдаць дзiця. Пад шум выбухаy, Юрый адважна выбраyся на паверхню. Ён думаy толькi пра свайго сына, гэта надавала яму смеласцi. Бясстрашнасць гнала наперад. Салдата зусiм не хвалявала, што будзе з iм потым i што будзе з iм у сучаснасцi. Ён выразна i напорыста хацеy толькi аднаго – адшукаць безабароннага дзiцяцi. Перабягаючы праз вулiцу, непадалёк ад сяржанта, нядобра блiснула разрывам снарада.