Пераслед мінулага

Асколкi разляцелiся y бакi, як велiзарная падпаленая зграя крумкачоy. Тады ж металiчны асколак зачапiy плячо Лютага i збiy яго з ног. Юрый упаy, лёг каля мёртвай жанчыны i, ад болю i страху, парывiста i коратка вылаяyся. Ён прыyзняyся, пабег далей, дабраyся да руiн царквы. Апынуyшыся на месцы, салдат агледзеy ламаныя сцены, але не сваю рану. Потым зайшоy за кучу цэглы i, сагнуyшыся, прайшоy крыху наперад. Юрый усё круцiy галавой, шукаy дзiця, але яго нiдзе не было. Адчуваючы расчараванне, ён перастаy чуць гучныя гукi, няправiльныя думкi глушылi галаву да таго часу, пакуль на вочы не трапiлiся пыльныя дзверы падвалу са свежымi адбiткамi дзiцячых рук.

Сяржант без вагання расчынiy жалезныя дзверы. Яркае дзённае святло yварвалася y цёмны падвал i асвятлiла маленькае захламленае памяшканне. Страшнымi вачамi адтуль глядзелi мурзатыя дзецi: дзесяцiгадовы хлопчык i шасцiгадовая дзяyчынка. Брат i сястра прыцiснулiся адно да аднаго i з асцярогай думалi пра салдата. Вакол iх было шмат раскiданых фанцiкаy i бляшанак ад рознай ежы, святло таксама асвятлiла раскладушкi. Гэта маленькае бамбасховiшча ратавала дзяцей ужо не першы дзень. Юрый не ведаy дакладна, колькi часу цярпелi iзаляцыi бедныя дзецi. Гледзячы на iх худыя целы i на бледныя твары, якiя дзiка i напалохана накiравалiся на яго, хацелася хутчэй вызвалiць iх з палону.

– Падымайцеся! Хутчэй! – загадваy Люты.

Салдат адсунуy аyтамат за спiну, каб не палохаць хлопчыка, якi чамусьцi глядзеy толькi на зброю. Юрый не хацеy залазiць у сховiшча i сiлком выцягваць дзяцей.

Улавiyшы дзiцячыя спалоханыя погляды, здавалася, што траyмiраваныя дзецi яго наблiжэнне расцэняць як пагрозу, i салдат толькi дадасць болю i злосцi y iх маленькiя сэрцы.

– Я вас уратую! Не бойцеся! – угаворваy ён дзяцей, – Вось бачыце, на грудзях сцяг наш. Я свой. Смялей. Ну!

Юрыю Лютаму шанцавала, што варожая артылерыя ссунула цэль, бiла крыху далей.

– Давайце ж, сюды, – спакойна казаy Юрый, баючыся яшчэ больш напалохаць дзяцей, – Я вас адвяду ад выбухаy, – працягнуy ён руку.

Каравокая дзяyчынка y брудных жоyтых нагавiцах i сiняй кофце заплакала, яшчэ мацней схапiyшыся за брата. Хлопчык нешта сказаy ёй на вушка, i сястра, не перастаючы лiць слёзы, забралася яму на спiну. Яны выбралiся наверх па жалезнай лесвiцы.

– Я yратую вас, даверцеся мне! – казаy Юрый сiнявокаму хлопчыку y цёмнай вопратцы, – Добра?

Старэйшае дзiця адважна кiyнула галавой. Яно больш не моргала пры выбухах, толькi хутка аглядала тэрыторыю.