Цені Дзікага палявання

Гэтым разам недалёка ад людскiх буданоy лесавiк заyважыy маладую лiсiцу. Лiсiца неспакойна шнырыла y кустах каля лугу, прынюхвалася да пахаy, што наплывалi з буданоy, i па тым, як не iшла яна адсюль, як перабiрала лапамi, як узiралася y буданы жоyтымi вачыма, лесавiк зразумеy, што яна прыбегла сюды не yпершыню, што i пахi, i галасы людзей, i самыя iх постацi ёй знаёмыя. І ён ведаy, што лiсiцу, як i яго, неадольна цягнула да людзей, яна ажно павiсквала, уцягваючы y сябе паветра, якое далятала адтуль, ёй надта карцела падбегчы да iх, – але навошта? Мусiць, яна паласавалася yжо каля iх, падабрала аб’едкi з кухнi, i лёгкая тая ежа надзвычай спадабалася, лiсiца yжо не хацела, не магла кiнуць гэтыя кусты з лугам, людзей, не магла адсюль збегчы.

Лiсiца была маладая, худая, тонкiя косцi выпiралi з-пад скуры, не хавала iх нават поyсць, адно хвост быy бадзёры, цяжкаваты. Лесавiк, убачыyшы маладую лiсiцу, адразу вырашыy яе пужануць, адагнаць ад людзей, бо нельга зверу прывыкаць да чалавека, нельга жыць каля яго i падбiраць аб’едкi, у звера ёсць лес. Ён раптам узнiк каля лiсiцы, i тая ажно падскочыла, жаласна яyкнуyшы, i спалохалася, кулём кiнулася y кусты – калi звяры бачылi яго, калi ён рабiyся iм бачным, яны заyсёды палохалiся i рабiлi тое, што ён хацеy, – уцякалi, цi yцiскалiся y зямлю, цi злiвалiся з дрэвам, крычалi цi нямелi, а то як бы i памiралi, а потым, аджыyшы, нiчога не памяталi. Зараз лiсiца пабегла, i яна павiнна была б бегчы доyга, кiруючыся да нары пад парослым здзiчэлай ажынай узлобкам, i толькi там спынiцца, i так было б, бо не слухацца ягонага загаду звяры не маглi. Але прабегла яна зусiм няшмат, усяго якую сотню метраy. Ястраб-адзiнец, той самы апошнi, менавiта сёння сарваyся раптам са свайго сука, з якiм ён ужо як бы i зросся, i паляцеy, iмклiва набраyшы хуткасць. За першым разам ён праляцеy няшмат, узляцеy i хутка сеy, быццам спрабуючы свае крылы. Але за другiм разам, ужо yпэyнiyшыся, адчуyшы сябе, ён прамчаy паyкругам далёка, як бы праткнуy паветра, i крылы ягоныя заспявалi, i тутэйшае птаства з жахам пачула, зразумела амаль забыты yжо посвiст, ад якога спынялася дробная калатня сэрцаy i гушчэла, застываючы y жылах, кроy. Ястраб сеy на самай вяршалiне высачэзнай чорнай вольхi, i круглыя яго вочы, у якiх нiколi не прачытаць было, хочацца яму yдарыць, цi спачыць, цi паклiкаць ястрабiху, цяпер успыхнулi, загарэлiся чырвоным i пiльна зiрнулi.