Цені Дзікага палявання

Вось тады i замiльгаy руды хвост у рэдкiх кустах, лiсiца спяшалася, нi на што не зварачала yвагi, адно кiруючыся да нары y ажыннiку, i хвост то тухнуy у зелянiне голля, то расквечваyся на роyным, бiy у вочы. Ястраб сарваyся з вяршалiны, як стрэлiy, ён падаy, нават не набраyшы вышынi, менавiта падаy наyскос, з кожным iмгненнем набiраючы хуткасць, i пры самай зямлi, зрабiyшыся y сваiм падзеннi амаль нябачнай, нейкай адной суцэльнай палоскай, маланкай, пры самай зямлi ястраб ударыy у рудую пляму. Лiсiца, адчуyшы смерць толькi y самы апошнi момант, нават не паспела падставiць ёй ашчэраную морду, адно крыху павярнулася бокам, i кiпцюры-корды лёгка прабiлi поyсць i сцiснулi.

Ястраб некаторы час нерухома сядзеy на мёртвай лiсiцы, нават не пакручваy галавой, адно круглыя вочы yспыхвалi i згасалi, мiгцелi, бы вугалi y прагарэлым вогнiшчы. Потым ён страпянуyся, ударыy крыллем, некалькi разоy цяжка падскочыy разам з лiсiцаю, не могучы адразу ад яе адарвацца – i рынуy у паветра. Забiтая лiсiца yжо не iснавала для яго, забiyшы, ён адразу на яе забыyся i паляцеy далей.

Лесавiк бачыy усё, што адбылося, але yмяшацца, дапамагчы лiсiцы, выратаваць яе ён не мог. Ён толькi глядзеy, як узнiк ястраб i перастрэy лiсiцу. Што ж, гэта было жыццё звяроy, да якога ён, лесавiк, не меy нiякага дачынення. Лесавiк бачыy небяспеку для лiсiцы з боку людзей, лiсiцу ж забiy ястраб – i гэта yжо было зусiм iншае. І тым не менш яму шкада было лiсiцы – як i любога iншага звера, птушкi, рыбы y былой ягонай пушчы, – бо yсяго жывога побач з лесавiком засталося няшмат.

Мала пушчы – мала пушчанскага.

Можа, i сам ён быy ужо апошнi лесавiк ва yсёй гэтай зямлi, дзе спрадвеку шапталiся, гаварылi лясы, дзе магутна i густа цяклi рэкi, дзе свяцiлiся вачыма-зоркамi азёры, дзе грукацелi, перагаворвалiся памiж сабой навальнiцы i панавала над усiм асцярожная, чуйная цiшыня – быццам поyна, як толькi можна, быy налiты ёю вялiзны празрысты кубак, i yсё наyкола не варушылася i не дыхала, баючыся гэтую цiшыню разлiць. А зараз у лесавiка было такое адчуванне, быццам зайшоy ён у сваё жытло-сховiшча – i спынiyся y сумным здзiyленнi, не пазнаючы яго, бо yсё змянiлася y iм, нават не ягонае яно yжо, а чужое, i гаспадарыць у iм хтосьцi iншы, незнаёмы.

Пушча, дакладней, тое, што ад яе засталося, даyно не была ягонаю пушчай. Зрэшты, за тыя сотнi гадоy, якiя пражыy тут лесавiк, ён навучыyся мераць час па чалавечых мерках – i гэта было зусiм не дзiyна, не так далёка яны адышлiся адзiн ад аднаго, чалавек i лесавiк.