Вяртанне з апраметнай

– Што шукае Прышч у сталiцы? – апускаючы y студню рыпучы журавель з iржавым вядром, спытаy Бусел. – Пэyна, грошы? I yсё ж колькi я каштую?

– Камерцыйная тайна, – неахвотна прабурчэy Фiлiн, скiнуy з сябе кашулю i падхапiy вядро празрыстай вады. – Плеханi, а то нешта на сон хiлiць.

– Баiшся, што задам лататы? – перахапiyшы вядро, Бусел зрабiy некалькi глыткоy. – Ого, халодная, ажно скiвiцы зводзiць!

– Вада i сапраyды што трэба, сiлу дае… А наконт уцёкаy я спакойны, ранавата табе на людзях з’яyляцца, пазнаюць…

– То i добра, я не збiраюся гуляць у тваю гульню.

– Мая, як ты кажаш, гульня, праз пару-тройку дзён скончыцца, i ты, даражэнькi, будзеш выблытвацца сам, iнакш не паспееш аб’явiцца, як хтосьцi лупяне манцiроyкай па галаве, i памiнай як звалi.

Бусел незадаволена перасмыкнуy плячыма, спадылба зiрнуy на Фiлiна i рэзка плёхнуy ваду на ягонае мускулiстае цела. Злачынец ад нечаканасцi ажно падскокнуy, з грудзiны вырваyся мiжвольны крык, больш падобны на конскае ржанне, ён зафыркаy, зачмыхаy носам i пачаy iмпэтна расцiраць цела.

– Плiснi яшчэ! – узбуджана крыкнуy Фiлiн, але, убачыyшы, што Бусел быццам аслупянеy з вядром у руках, думаючы пра штосьцi сваё, выхапiy журавель, апусцiy у студню.

Наступнае паyнюткае вядро сцюдзёнай вады Фiлiн выплеснуy сабе на галаву i, не зважаючы на задумлiвага капiтана, подбегам пашкандыбаy у хату, пакiдаючы на зямлi добры дзесятак ручайкоy.

Буслу было над чым пакумекаць.

Фiлiн меy рацыю, калi гаварыy пра тое, што ён павiнен на нейкi час зрабiцца нябожчыкам. Цяпер думкi былi скiраваны на тое, каб разблытаць злачынства. У прапанаванай сiтуацыi i сапраyды будзе лягчэй рассекчы вузел, выкрыць забойцу Кузаyкова i наркадзялкоy з фармацэyтычнай фабрыкi. Чалавек, якi тэлефанаваy, забiты, i yсе нiтачкi абарвалiся. Арыштаваны Князь маyчыць i будзе стаяць на сваiм. Вiдавочна, трэба мяняць тактыку, i зноy Фiлiн правы: яго, капiтана Бусла, падставiлi, i да гэтага прыклаy руку хтосьцi са сваiх… Ён павiнен не хавацца yсё жыццё пад чужым прозвiшчам, а знайсцi юду.

Пасля халоднага душу галава y Бусла прасвятлела, куды падзеyся боль, цела паступова налiлося сiлай, начная стома пачала забывацца. Пачуццё самазахавання, якое яшчэ ноччу нясцерпна вярэдзiла душу, шчымiла жаданнем помсты сэрца, цяпер саступiла месца прафесiйнаму азарту, непераадольнаму жаданню асабiста yва yсiм разабрацца.