Вяртанне з апраметнай

 – Я называю так усiх, на каго атрымлiваю заказ. Будзем капаць тут…

– Мне yсё роyна, дзе магiлу капаць, абы y ёй не ляжаць, – паспрабаваy пажартаваць Бусел.

– Ёсць фотаздымак Гнiлога, усучылi праз пасрэднiка, – не падтрымаy капiтанаy жарт Фiлiн, – ён у Прышча, вернецца – забяру, хаця малаверагодна, што ён пакiнуy фота нябожчыка, калекцыянiраваннем мы не займаемся…

Фiлiн папляваy на далонi i, уваткнуyшы рыдлёyку y зямлю, заклапочана спытаy:

– Выходзiць, ты не сустракаyся з Гнiлым?

– Учора yпершыню iшоy на сустрэчу, – адказаy Бусел, – да гэтага звязвалiся толькi па тэлефоне, а калi дакладней, ён некалькi разоy тэлефанаваy мне на кватэру.

– Цяпер зразумела паспешлiвасць заказчыка, вы не павiнны былi сустрэцца…

– Хутчэй за yсё, – пагадзiyся Бусел. – Гнiлы, мяркую, хацеy перадаць нешта вельмi важнае.

– Ужо не перадасць i не скажа, – прабурчэy Фiлiн i, адкiдваючы спарахнелае бервяно, цяжка выдыхнуy: – Я так зразумеy, што ты сам будзеш шукаць адказы?

Бусел прамаyчаy.

Ён засяроджана лупiy рыдлёyкай, сiлячыся перасячы таyставаты корань.

Капалi доyга, зямля, перавiтая вялiкiмi i малымi пакручастымi карэннямi, не хацела паддавацца. Праз паyгадзiны Фiлiн не вытрымаy, зласлiва кiнуy рыдлёyку на зямлю, выцер рукавом кашулi спатнелы лоб:

– Адпачнi, пайду пашукаю y хаце сякеру, а то да вечара правалэндаемся.

– Мне i сапраyды няма куды спяшацца, – сеy на свежы пясок Бусел. – Пакуль барада ды вусы вырастуць, яма будзе што трэба.

– Лепш думай, як вылузнуць з лункi, куды цябе загналi, бы бiльярдны шар, а не строй жарцiкi, – з непрыхаваным асуджэннем прагаварыy Фiлiн i праз хвiлiну знiк у ельнiку.

Бусел лёг на халаднаваты пясок, паклаy рукi за галаву i yпершыню за yсё жыццё падзякаваy лёсу, што ён дзетдомаyскi, не мае раднi. Заплюшчыyшы вочы, ён слухаy лес i y нейкi момант з радасцю адчуy, што засынае. Лясное шматгалоссе закалыхвала, i перасiльваць сябе не хацелася.

Сасновы водар навяваy спакой i цiхамiрнасць, сонца, якое, нiбыта гуляючы y вершалiнах стогадовых дрэy, танюсенькiмi зайчыкамi прарывалася праз галiнкi, мiтуслiва асвятляла твар, сляпiла вочы i зноyку гублялася, рассейвалася y шатах. Бусел заснуy спакойным, як кажуць, дзiцячым сном i нават не прачнуyся, калi вярнуyся Фiлiн. Той не стаy будзiць капiтана, а таксама лёг на пясок i невiдушчым позiркам утаропiyся y неба.