Вяртанне з апраметнай

Прыгадалася, як лейтэнант доyга прыладжваy фотаапарат, мiтуслiва yсiх рассаджваy, некалькi разоy прымяраyся на вольнае крэсла i ледзь паспеy заняць сваё месца, як спрацавала аyтаматыка. У цэнтры Бусел i Алесь Сарока… Сарока не будзе здраднiкам: сябар яшчэ па мiлiцэйскай школе. На пярэднiм плане y крэслах – Федарэня i Глушакоy. Капiтан сiлiyся прыгадаць хоць што-небудзь, што магло кiнуць цень на хлопцаy, – нiчога не прыпамiналася. Але ж як тады фотаздымак трапiy да Фiлiна?

Прайшло дзве гадзiны, свечка y слоiку дагарала, i цяпер ад яе было больш чаду, чым святла.

Бусел усё яшчэ таропiyся на твары сяброy i калег, як у кутку на ложку заварушыyся Фiлiн.

– Не можаш наглядзецца? – кплiва, яшчэ п’яным голасам рагатнуy ён i са злосцю дадаy: – Ну-ну, глядзi, хто падмiргне – той i злыдзень, удвая цi нават утрая большы за мяне.

– Мне трэба y Мiнск, – думаючы пра сваё, прагаварыy Бусел, – i чым хутчэй, тым лепш.

– Паспееш з козамi на торг, – паблажлiва прабурчэy Фiлiн i сонна, лянотна пазяхнуy.

 – Спяшацца трэба пры лоyлi блох, а y тваiм выпадку гэта на руку ворагам, ды i мне адразу прыйдуць кранты.

– А ты iм навошта?

– Як толькi твая персона аб’явiцца пад сапраyдным прозвiшчам, адным словам, рассакрэцiцца, мне канец, будзе шукаць i мiлiцыя, i мафiя… Я ж усё падстроiy, а гэта па нашых законах не даруецца… Толькi я разлiчваю, што ты не дурань, разумееш, што да чаго, i сам галаву y пятлю не yсунеш. А пакуль будзеш разбiрацца, шукаць сваiх крыyдзiцеляy, я знiкну, а з грашыма Фiлiн паyсюль пан.

Праз два днi у шэсць гадзiн ранiцы у хлеy, дзе на гарышчы y сене Бусел уладкаваy ляжанку, заехала машына. Прышч заглушыy рухавiк, моцна бразнуy дзверцамi i паспешлiва, подбегам пашкандыбаy да хаты. На ганку басанож ужо стаяy Фiлiн i лянотна пазяхаy. Бусел загадзя раскалупаy у страсе некалькi дзiрак, каб бачыць, што робiцца наyкол, i цяпер прылiп тварам да халаднаватага, крохкага шыферу. Хата i панадворак былi як на далонi.

– Усё выйшла, як ты задумаy, – Прышч, задаволена скалячыся, трос газетай над галавой.

 – Мянты праглынулi нажыyку. А дзе наш? Пара з iм палiчыцца, у мяне рукi свярбяць.

– Наш занадта шустры аказаyся, – абыякава кiнуy Фiлiн, узяy у Прышча газету, разгарнуy. – Ну вось i некралог, амаль своечасова, – Фiлiн улавiy у вачах Прышча недавер i раздражнёнасць i паблажлiва ляпнуy хаyруснiка па плячы: – Мент спрабаваy уцячы, прыйшлося замачыць. Пойдзем пакажу, дзе засыпаy, толькi на ногi што-небудзь абую.