Вяртанне з апраметнай

Прышч роспачна пачухаy патылiцу, зласлiва цвыркнуy слiнай:

– Шкада, што без мяне…

Праз хвiлiну Фiлiн i Прышч знiклi y лесе. Бусел не вытрымаy, таропка слiзгануy па сене yнiз, да машыны, i хуценька, прафесiйна агледзеy, што было yсярэдзiне, спадзеючыся знайсцi якiя-небудзь дакументы: вадзiцельскiя правы цi што iншае. Але, акрамя некалькiх круглых боханаy хлеба, кавалка сыру, дзясятка тонкiх батонаy вэнджанай каyбасы ды скрынкi з гарэлкай, у машыне нiчога не было.

«Пэyна, Прышч разлiчвае тут адсядзецца, – падумаy Бусел; ён быy задаволены тым, як разгортвалiся падзеi, i yсё ж душу раздзiралi неспакой i крыyда.

 – Як нахабна i проста Фiлiн абвёy вакол пальца крымiнальны вышук, – разважаy капiтан. – Значыць, калi y газеце надрукаваны па мне некралог, Гнiлога знайшлi i пахавалi як Бусла… Ну што ж, цяпер у мяне рукi вольныя, мы яшчэ паваюем!»

Бусел не стаy рызыкаваць i, залезшы y сваю схованку, чакаy, пакуль Фiлiн з Прышчом вернуцца. Нейкi час яго неадчэпна, як насланнё, непакоiла думка: цi быy на могiлках салют?.

.

Фiлiн вяртаyся пануры, засяроджаны, нават злы. Ён iшоy, глыбока засунуyшы рукi y кiшэнi, а Прышч, бы пабiты сабака, трусiy збоку. Ён штосьцi iмпэтна даводзiy Фiлiну, забягаy то з аднаго боку, то з iншага i yсё стараyся зазiрнуць хаyруснiку y твар. Фiлiн не звяртаy на Прышча yвагi, але каля ганка спынiyся i нейкi час панура слухаy блытаную балбатню. Бусел нiчога не мог зразумець з таго, што гаварыy Прышч. Раптам Фiлiн кароткiм рэзкiм ударам садануy хаyруснiка кулаком, i той змоyк на паyслове i з разяyленым ротам, быццам сноп, ссунуyся на зямлю.

Фiлiн, не звяртаючы на ляжачага анiякай увагi, пiхнуy нагой дзверы, ды так, што тыя ледзь не вывалiлiся зусiм, i, нахiлiyшыся, знiк у хаце. Прышч доyга ляжаy беспрытомна, раскiнуyшы рукi. Нарэшце заварушыyся, стаy на каленi, памацаy рукой скiвiцу i пацiху, хiстаючыся, узняyся на ногi, пасунуyся да студнi.

«Што памiж iмi здарылася? – назiраючы за Прышчом, не мог зразумець Бусел.

 – За што Фiлiн пабiy хаyруснiка?»

Прышч вывернуy на галаву вядро вады i, цвыркаючы крывавай слiнай, увайшоy у хату. Адразу да Буславага слыху даляцелi крыкi, лаянка, але прычыну сваркi ён разабраць не мог. Бусел прыгадаy лесвiцу, што стаяла y невялiкiх сенцах i вяла на гарышча. Рашэнне прыйшло адразу. Ён таропка скiнуy чаравiкi, басанож слiзгануy унiз i, хаваючыся за машынай, прыслухаyся. Гаманiлi цiшэй, чулася лаянка Фiлiна i скавытанне Прышча.