Вяртанне з апраметнай

Не заyважыyшы нiчога падазронага, Бусел, прыгнуyшыся, джгануy да блiжэйшага кута хаты i прысеy у кустах. Твар, рукi, ногi апякла жыгучка, i толькi Бусел наважыyся перабегчы блiжэй да сенцаy, як раптам гаворка y хаце сцiхла, i амаль адразу на вулiцу вывалiyся расчырванелы, расхрыстаны Прышч. Капiтан, тулячыся блiжэй да хаты, у самую рослую крапiву, сцiшана назiраy за бандытам.

– Цьфу ты, – мацюкнуyся i харкнуy крывёй злачынец.

Ён зласлiва, нядобра некалькi разоy азiрнуyся на вокны i, мармычучы праклёны, трымаючыся рукой за скiвiцу, паплёyся да студнi.

Але на паyдарозе спынiyся i, быццам нешта прыгадаyшы, борздка крутнуyся i праз хвiлiну зноy знiк у хаце. Зласлiвая рашучасць, што кiравала Прышчом, нiчога добрага не прадвяшчала.

Бусел з задавальненнем заyважыy, што дзверы y хату засталiся адчыненыя, i ён, не раздумваючы, кiнуyся y сенцы, адтуль па-кашачы нячутна слiзгануy па лесвiцы на гарышча i затаiyся на нейкiх старых, сплеснелых анучах. Спярша капiтан нiчога не чуy, акрамя yдараy уласнага сэрца, але y нейкi момант навакольную цiшыню yзарваy пiсклявы, iстэрычны крык Прышча:

– Паскуда, ты мне выбiy зуб! Ды я цябе за гэта!.

.

Ён не дагаварыy, пачуyся глухi yдар, потым яшчэ… Да Буславага слыху данеслiся валтузня i енк, больш падобны да сабачага скуголення.

– Ты засвяцiyся, казёл пляшывы, i яшчэ рот свой паганы разяyляеш! – зласлiва прасiпеy Фiлiн. – Ведаеш, што за гэта бывае?

На нейкi момант у хаце запанавала цiшыня.

– Ну, не yтрымаyся, – пачуyся yмольна-плаксiвы голас Прышча, ад ягонай злосцi не засталося i следу.

 – Але ж справа надзейная, возьмем у два, а то i y тры разы больш, чым атрымалi за мянта, там, як пiць даць, шмат золата i даляраy.

– Ты Вожыку гаварыy пра заказчыцу?

– Яшчэ чаго, ён адразу галаву адкруцiць.

– Трэба было б, – памякчэy голас Фiлiна.

– Ты не турбуйся, справа надзейная, камар носа не падточыць, – па-свойму зразумеyшы гэтую змену, таропка загаварыy Прышч. – Ды i не засвяцiyся я, наша сустрэча выглядала выпадковай.

З могiлак зарулiy да Вожыка, а тут i яна выходзiць. Я адразу yцямiy, што за птушка, нешта штурханула даведацца, дзе жыве. Цяпер мы адной вяровачкай моцна павязаны, а каля яе i пагрэцца можна. Прасачыy за кабетай да самай хаты, тут i пашэнцiла: ейная дачка, саплячка гадоy дзесяцi, згубiла сабаку.

Прышч нечакана замоyк. Бусел ад нецярплiвасцi заварушыyся i датыкнуyся нагой да нечага шклянога, але, на ягонае шчасце, усё абышлося, Фiлiн i Прышч звону не пачулi.