Вяртанне з апраметнай

Яна рыхтуецца да найгоршага, пакорлiва складае на грудзях рукi, заплюшчвае вочы i… прачынаецца ад асабiстага крыку…

Ядзя падхапiлася, села y ложку i некалькi хвiлiн адлучаным, бессэнсоyным позiркам аглядае пакой, быццам упершыню бачыць яго. Пачуццё рэальнасцi вяртаецца павольна, у вачах мiльгае радасны агеньчык – жывая! Ядзя далонню змахвае пот з iлба, па звычцы, не гледзячы, працягнула руку да столiка, на якiм звечара заyсёды пакiдала шклянку апельсiнавага соку. Зрабiла некалькi глыткоy i зноy адкiнулася на падушку, заплюшчыла вочы.

Праз пэyны час сэрца супакоiлася, хваляванне i страх, якiя мучылi y сне, пачалi саступаць месца спрактыкаванай штодзённай разважлiвасцi. Зноy папiла соку, у думках падзякавала Богу, што yсё гэта адбылося з ёй у сне, i з сумам падумала: «Гэтыя жахi давядуць да вар’яцтва. Трэба yсё ж iсцi да дактароy. Толькi цi дапамогуць яны? Вось каб плюнуць на yсё ды паехаць туды, дзе цябе нiхто не ведае, забыцца на турботы, выкiнуць з галавы гэтых князёy, кузаyковых ды буслоy… Анiякага жыцця не стала, родную дачку начнымi крыкамi перапужала так, што прыйшлося адвезцi y вёску да бацькоy.

Але ж чаму не звонiць будзiльнiк?»

Успамiн пра работу ветрам здзьмуy Ядзю з ложка. Яна мiтуслiва адчынiла шафу i на хвiлiну разгубiлася, не ведаючы, як сёння апрануцца. Жанчына выцягнула некалькi сукенак, выбiраючы, учэпiстым позiркам агледзела iх, кiнула на ложак i y гэтую хвiлiну раптам узгадала, што сёння нядзеля, выхадны. Нервовай паспешлiвасцi i ранiшняй напругi як i не было, жанчына млява, лянотна пацягнулася, амаль шчаслiва yсмiхнулася i павесiла сукенкi на месца.

Ад адной толькi думкi, што не трэба нiкуды iсцi i цэлы дзень можна займацца хатнiмi справамi, настрой адразу палепшыyся. Нават кашмарны сон здаyся не такiм жудасным, ён сцiшыyся дзесьцi глыбока yсярэдзiне, каля самага сэрца, i непрыемным, шчымлiвым халадком нагадваy аб сабе, чакаy свайго часу.

Ядзя накiнула на плечы ружовы халат, падышла да трумо, паспешлiва агледзела сябе y люстэрку.

Яна з непрыхаваным задавальненнем i нават радасцю адзначыла, што i без макiяжу выглядае значна маладзей сваiх трыццацi шасцi гадоy. Вытанчана-прыгожы, без адзiнай зморшчынкi твар з невялiкiм, крыху кiрпатым носам рабiy яе вабнай i непасрэднай. Чорныя, як крыло грака, валасы, нечакана вялiкiя, блакiтныя з зеленаватым адценнем вочы i асаблiва па-дзiцячы капрызныя, пульхныя вусны надавалi ёй крыху наiyны, безабаронна-разгублены выгляд.