Вяртанне з апраметнай

Праyда, на шыi yжо з’явiлiся здраднiцкiя зморшчыны, не дапамагаюць нi масаж, нi крэмы, але ж выйсце знайшла, пачала насiць сукенкi з высакаватым каyняром цi чапляць на шыю дарагiя каралi. Ядзя yсмiхнулася, правяла далонню па шыi, твары, высокiх грудзях, паставiла рукi y бокi i какетлiва крутнулася yправа, улева. Задаволеная аглядам, уключыла японскi магнiтафон, што месцiyся тут жа, сярод усялякiх памераy касметычак, i y добрым, прыyзнятым настроi пайшла на кухню гатаваць сняданак.

Калi на плiце закiпеy чайнiк, а на стале сквiрчэла яечня, у дзверы пазванiлi.

Ядзя страпянулася, выключыла плiту i з нядобрым прадчуваннем, на дыбачках, асцярожна перастаyляючы ногi, накiравалася y цёмны калiдор. Не запальваючы святла, прытулiлася да вочка, якое свяцiлася y дзвярах жаyтаватай кропкай. На лесвiчнай пляцоyцы стаяy Калеснiк.

«Вось i сон у руку», – непрыязна падумала жанчына i сцiшана, ледзь дыхаючы, крутнулася назад, на кухню. У яе не было анiякага жадання сустракацца з гэтым чалавекам, але Калеснiк настойлiва загрукаy у дзверы.

– Ядзя, адчынi! – пачуyся раздражнёны голас. – Я ведаю, ты дома!

Таiцца i хавацца надалей не мела сэнсу.

– Хто там? – санлiва азвалася яна, шчоyкнула выключальнiкам i наблiзiлася да дзвярэй.

– Адчынi, гэта я.

Ядзя адамкнула замок, скiнула з дзвярэй ланцужок i саступiла месца на yваходзе:

– А я так успалася, што ледзь пачула.

– Не ганi туфту! – Калеснiк рэзка адштурхнуy жанчыну, крутнуyся y спальню, на кухню, зазiрнуy у ванную.

Ядзя не пайшла за iм, ведала, каго можа шукаць былы каханак.

– Ты адна? – нарэшце вынырнуy у калiдор Калеснiк i з недаверам паглядзеy на гаспадыню.

– Я не павiнна адчытвацца! – гнеyна зiрнула Ядзя на няпрошанага госця i з абыякавым i пагардлiвым выглядам прайшла на кухню.

– Не можа такая пекная кабета спаць адна, – рагатнуy у спiну Калеснiк i, не распранаючыся, пасунуyся yслед. – От, i сняданак гатовы, а кажаш, што спала, – ён па-блазенску зiрнуy на Ядзю i, не чакаючы запрашэння, па-гаспадарску yсеyся за стол.

 – Частуй госця, сёння свята, хачу выпiць.

– Кажы, што трэба! – склала на грудзях рукi Ядзя i з выклiкам зiрнула Калеснiку y вочы. – Ты ж не яечню есцi прыйшоy?

– Частуй каньяком, – робячы выгляд, што не заyважае Ядзiнай злосцi, скалiyся Калеснiк. – Цi ты чакала каго iншага?

– Так, не цябе…

Ядзя не паспела дагаварыць. Калеснiк рыyком ухапiy яе за валасы i балюча тузануy унiз. Жанчына не yтрымалася на нагах, бразнулася на каленi.