Вяртанне з апраметнай

Трапяткая дрыготка працяла жанчыну, сэрца затахкала, Ядзя падалася насустрач, прыцiснулася да Сержа, i з вачэй палiлiся слёзы радасцi. Ён цалаваy яе i шаптаy прыемнае i ласкавае. У нейкi момант завiруха пачуццяy падхапiла Ядзю i панесла y казачны свет кахання. Ёй здавалася, што можна нават памерцi ад перапаyняючага душу пачуцця, i зусiм не было страшна. Нейкi час слоy каханага не yспрымала, нават не разумела, але раптам, быццам здалёк, дайшоy сэнс Калеснiкавага шэпту: «…Сёння пераначуй у iнтэрнаце». Ёй здалося, што на яе перакулiлi вядро з кiпенем.

– Што ты сказаy? – вырвалася з абдымкаy Ядзя.

Калеснiк, вiдавочна, даyно быy падрыхтаваны да размовы. Ён як мага спакайней перакулiyся на спiну, нацягнуy на сябе прасцiну i yпершыню yладарна прагаварыy, быццам загадаy:

– Я сказаy, што y мяне сёння дзелавая сустрэча, ты павiнна пераначаваць у iнтэрнаце.

Ядзю быццам ветрам змяло з ложка, яна куляй выскачыла са спальнi i зачынiлася y ваннай. На душы было прыкра i тлумна, стала брыдка за самую сябе. Даyкi салёны камяк падкацiy у самае горла, але Ядзя стрымалася, не заплакала.

Яна чакала, што Калеснiк вось-вось пастукае y дзверы, пачне вiнавацiцца, а ёй не хацелася, каб ён бачыy яе слёзы. Але прайшло даволi часу, а Серж да дзвярэй не падышоy, быццам i не было яго y кватэры.

– Раз так, – гнеyна прашаптала Ядзя, – то я пайду назаyсёды… Думае, на iм свет сышоyся. Пляваць я хацела, знайду лепшага, вунь Шаyцоy праходу не дае. Гэты на руках будзе насiць… – яна пачала рашуча скiдаць у цэлафанавы пакет свае прычындалы.

 – Нiколi сюды не вярнуся, будзе малiць, на каленях поyзаць… Такiя, як я, на дарозе не валяюцца…

Калеснiк нават не yстаy з ложка, не выйшаy правесцi. Ён чытаy нейкую кнiжку цi рабiy выгляд, што чытае, i здавалася, каханка яго зусiм не цiкавiла.

Гэта больш за yсё кранула Ядзiна самалюбства, з’явiлася непераадольнае жаданне абразiць, прынiзiць Калеснiка, але яна не магла вымавiць нiводнага слова. Толькi пасля таго, як моцна бразнула дзвярыма, ужо y пад’ездзе, з вачэй двума струменьчыкамi пацяклi гарачыя слёзы.

Некалькi дзён Ядзя трымалася, як заyсёды, весела шчабятала з сяброyкамi, пускала вострыя слоyцы на хлопцаy. Асаблiва даставалася Шаyцову, якi зноy пачаy хадзiць за ёй па пятах. Нейкi час яна з гонарам узгадвала, як не заплакала пры Калеснiку, як бразнула дзвярыма, быццам спалiла yсё тое, што звязвала з iм. Гэтыя днi помста кiравала Ядзяй, яна нават прымала заляцаннi Шаyцова, некалькi разоy схадзiла з iм у кiно, на выставу жывапiсу.