Вяртанне з апраметнай

Але цяпер яна не магла не параyноyваць. Што б Шаyцоy нi рабiy, што б нi гаварыy, перад вачыма мiжволi yзнiкаy Калеснiк. Шаyцоy хацеy быць мужчынам-апекуном у Ядзiным жыццi, а яна yспрымала яго як нязграбнае, разгубленае дзiця. Раней, да Калеснiка, ён i сапраyды здаваyся ёй вабным i адукаваным, шчырым i надзейным, але цяпер усё перамянiлася. Сарамлiвая yсмешка Шаyцова злавала, сутуласць рабiла яго гарбатым, а што зусiм выбiвала з каляiны, дык гэта паходка. Ён хадзiy, шморгаючы абцасамi па асфальце, а гэтага Ядзя зусiм трываць не магла.

Яна разумела, што справа не y Шаyцове, а y ёй самой: яна кахала Калеснiка, але i адштурхнуць Вiталiка не магла, трымала каля сябе – так было лягчэй i спакайней.

Неяк угаварыла Шаyцова схадзiць у рэстаран, у той самы, дзе святкавалi Новы год. У глыбiнi душы Ядзя спадзявалася на выпадковую сустрэчу з Калеснiкам, няхай бы паглядзеy, прыраyнаваy. Але сустрэчы не адбылося, а вось Шаyцоy каторы раз трапiy у непрыемнае становiшча.

I заказ быy недарагi, але y яго не хапiла грошай, каб разлiчыцца. Ядзя пагардлiва зiрнула на свайго прынiжанага кавалера, выцягнула з сумачкi некалькi паперак, падала афiцыянтцы i шпарка, не азiраючыся, пайшла на выхад.

Шаyцоy прапаy на тры днi, i Ядзя нават занепакоiлася: цi не здарылася што кепскае? Ён аб’явiyся y суботу надвячоркам, стомлены, схуднелы, але з усмешкай да самых вушэй, вочы прамянiлiся гонарам. Ён нясмела пастукаy у дзверы i, убачыyшы Ядзю, адным духам выпалiy:

– Я запрашаю цябе y рэстаран…

Ядзя была не y гуморы, i Шаyцоy трапiy ёй пад гарачую руку:

– А ты ведаеш, колькi каштуе мой любiмы каньяк?

– Я разлiчваy на шампанскае, – наiyна прашапталi вусны Шаyцова, – можа, абыдземся…

Ён не паспеy дагаварыць.

Ядзя дзiкай коткай кiнулася да хлопца, яе трэсла ад злосцi:

– А я не жадаю абыходзiцца, нi y чым не хачу сабе адмаyляць! Ты можаш гэта зразумець?!

Шаyцоy разгубiyся. Ён цяжка yздыхнуy, панура крутнуyся i, быццам пабiты сабака, пайшоy прэч.

– Раней ты такой не была, – гэтыя словы даляцелi да Ядзiных вушэй ужо з гаманлiвага iнтэрнацкага калiдора.

– Усе мы калiсьцi кiмсьцi былi, – адчайна yскрыкнула Ядзя i, абхапiyшы галаву рукамi, зайшлася y роспачным плачы.

Так жыць яна не магла. Душны iнтэрнацкi пакой выклiкаy гiдлiвасць i пагарду, ужо смешнымi, нават iдыёцкiмi здалiся паводзiны y звадзе з Калеснiкам.