Вяртанне з апраметнай

Дык ты згодна?

– Не зусiм, – не пагадзiлася Юля: ад яе злосцi не засталося i следу, дзяyчыне iмпанавала Ядзiна зайздрасць; прыпалiyшы цыгарэту, яна цынiчна дадала: – Трэба мець не проста грошы, а вялiкiя грошы, i пажадана y валюце… А y цябе, сяброyка, галава варыць, не кожны дадумаецца да такога. Значыць, цяпер Шаyцоy мой?

– Твой, – з палёгкай уздыхнула Ядзя, – i чым хутчэй ты яго спакусiш i прыбярэш да рук, тым лепш для нашай справы.

Пасля згаданай размовы мiнуy тыдзень, але змен нiякiх не адбылося.

Пры сустрэчы Юля толькi роспачна пацiскала плячыма, даючы зразумець, што справа з месца не скранулася. У душы Ядзя была задаволена, што нi Юлiна спакуслiвая прыгажосць i вабнасць, нi яе жаданне не дзейнiчаюць на Шаyцова. Першая не вытрымала Юля:

– Прабач, сяброyка, але твайго Шаyцова, акрамя цябе, нiхто y жыццi не цалаваy, не дзейнiчаюць на яго мае чары. Учора сказаy, што, калi я не выкiну дурноцце з галавы, звольнiць з работы.

– Так i сказаy? – не стрымалася, зайшлася радасным смехам Ядзя.

Юлiн твар iмгненна пабiла чырвонымi плямамi. Яна нервова сцiснула кулачкi i злосна паглядзела на Ядзю:

– Мы павiнны нешта прыдумаць. Можа, знайсцi другую?

– Выкiнь з галавы, – пасур’ёзнела Ядзя i, каб улагодзiць сяброyку, дадала: – Лепшую за цябе знайсцi немагчыма, не iснуе y прыродзе.

Юля yдзячным, пацяплелым позiркам паглядзела на Ядзю i жартаyлiва прагаварыла:

– Каб не было лепшай, я б тут з табой лясы не тачыла.

– Добра, сяброyка, не падлiзвайся, – адмахнулася Ядзя. – Будзь больш лiпучай, i y нас атрымаецца.

– У нас? – здзiyлена перапынiла Юля.

– Так, у нас. Я вырашыла табе дапамагчы…

У той жа вечар Ядзя наyмысна справакавала зваду, абвiнавацiла мужа y тым, што ён мала займаецца дачкой, вышуквае розныя прычыны, абы толькi не ехаць з ёй на вёску да бацькоy, беспадстаyна назвала Шаyцова слiмаком i, дэманстратыyна грукнуyшы дзвярыма, пайшла спаць у пакой дачкi.

На наступны дзень Шаyцоy прыйшоy дадому з вялiзным букетам чырвоных руж, але Ядзя i брывом не павяла, а кветкi паляцелi y сметнiк. Яна бачыла, як закалацiла мужа, як спалатнеy ягоны твар, але ён стрымаy парыy гневу, нават нiчога не сказаy. Толькi цяжка yздыхнуy i, трымаючыся за грудзiну, пасунуyся y спальню.

Ядзя не спала ноччу. Яна чула, як Шаyцоy шпацыраваy па кватэры, як пiy гарэлку, як выходзiy на балкон i доyга курыy.