Вяртанне з апраметнай

Нам патрэбны гандлёвыя кропкi y горадзе.

– Правiльна, Ядзечка Станiславаyна, – ажно засвяцiлася радасцю Юля, – правiльна, толькi як пераканаць дырэктара?

– Дырэктар – мой клопат, – ставячы на стол бутэльку шампанскага, усмiхнулася Ядзя, якая прыняла рашэнне. – Адзначым наш сумесны поспех!

Праз некалькi месяцаy Ядзя зразумела, што яны з Юляй не спраyляюцца. Патрэбныя яшчэ людзi i дадатковыя гандлёвыя кропкi, дый муж пачаy падазрона пазiраць. Кааператыyная кватэра за паyгода, новенькiя «жыгулi», гараж.

Акрамя гэтага, Ядзя задумала будаваць дачу… Шаyцоy некалькi разоy наважваyся пагаварыць з жонкай, але тая толькi адмахвалася, маyляy, усё для дачушкi.

Ядзя разумела, што y сваю задуму трэба yцягваць мужа. Восень – самая пара складаць дамовы на закупку цытрусавых, а гэта ж залатое дно. Чарнявыя каyказцы навязуць чаго хочаш, толькi круцiся. Але ж як схiлiць на свой бок Шаyцова? Ён, праведнiк, i слухаць не захоча, а даведаецца пра Юлю – як пiць даць звольнiць дзяyчыну.

Ядзя доyга шукала выйсця i нарэшце наважылася. У гэтай справе яна вырашыла, як кажуць, забiць двух зайцоy. Калi падзялiлася сваiмi разважаннямi з Юляй, у прадаyшчыцы ажно мову адняло, язык быццам прысох да нёба. Яна не паверыла сваiм вушам, была так уражана i здзiyлена, што доyга нiчога не магла сказаць. Маyчала i Ядзя, чакаючы, калi, зрэшты, дзяyчына прыме рашэнне, бо y сваiм плане галоyную ролю яна адводзiла менавiта Юлi. Дзяyчына яна прыгожая, кiдкая, без комплексаy. Трэба толькi, каб Шаyцоy яе заyважыy, як кажуць, паклаy вока.

– Ты хочаш укласцi свайго мужа y ложак з сяброyкай? – нарэшце ачомалася Юля, яе твар расплыyся y здзiyлена летуценнай усмешцы, вочы пазiралi з недаверам.

– I што з таго? – сур’ёзна, не зважаючы на разгубленасць сяброyкi, зазначыла Ядзя. – Замуж я выйшла, бо не было куды дзецца, не на вёску ж ехаць пасля iнстытута! Мяне з мужам нiчога не звязвае, толькi што жывём разам. Ёсць дачка, але гэта зусiм iншае… Мы з iм партнёры y сексе, а кахання няма.

Тое самае, што i y цябе: сёння з адным, заyтра з другiм, паслязаyтра…

– Ты лiчыш мяне прастытуткай? – зласлiва перапынiла начальнiцу Юля.

– Ну што ты, – прыхiльна yсмiхнулася Ядзя, – я i сама не супраць жыць, як ты, толькi звязана па руках i нагах. Але спадзяюся, што хамут, якi навесiy на мяне Шаyцоy, не на yсё жыццё. Хачу быць вольнай, рабiць, што прыйдзе y галаву, але ж, сама разумееш, для гэтага патрэбны грошы.