Вяртанне з апраметнай

Слухаючы Астроyскага, ён таксама адчуy, што той гаворыць не yсё, але намеснiка не падтрымаy, не стаy настойваць на yдакладненнi дэталей. Калi Астроyскi нешта замоyчвае, значыць, ёсць прычына.

– Анатоль Пятровiч, Вы yпэyнены, што на фабрыцы нашыя людзi правалiлiся? – спытаyся Качан.

– Усё, што здарылася з агентамi, выглядае як выпадковая недарэчнасць, але гэта афiцыйная версiя.

– Значыць, пракол?

– Так.

– А прычына?

– Iх можа быць некалькi, – Астроyскi крыху памаyчаy i шматзначна yсмiхнуyся, зiрнуy на задаволенага Макрыцкага.

 – Мой недагляд, але дазвольце далажыць пiсьмова.

Рэзка зазванiy тэлефон, на якiм ганарлiва пузацiyся дзяржаyны герб, i Качан паспешлiва падняy слухаyку:

– Палкоyнiк Качан слухае.

Макрыцкi з Астроyскiм ведалi, што гэта прамая сувязь з мiнiстрам. Макрыцкi напружана yтаропiyся y палкоyнiкаy твар, нават прыyзняyся са свайго месца. Ён быy худы, невысокага росту, а выцягнуты твар y гэты момант нагадваy дыню. Чыста паголеныя шчокi раптам паружавелi, востры падбародак адвiс, халаднаватыя, сталёвага колеру вочы неспакойна блiшчэлi.

Астроyскi непрыязна зiрнуy на падпалкоyнiка i раптам падумаy, што вочы y Макрыцкага заyсёды халодныя i калючыя, нават калi ён смяецца. Яны не ладзiлi. Маёр недалюблiваy Макрыцкага праз ягоную беспрынцыпнасць, лiслiвасць перад вышэйшым начальствам i ганарлiвую напышлiвасць, нават грубiянства y паводзiнах з падначаленымi.

Качан падчас размовы больш маyчаy, толькi зрэдку згодна падтакваy, i, калi нарэшце паклаy трубку, у кабiнеце надоyга запанавала цiшыня.

Першы не вытрымаy Макрыцкi. Ён вiнавата зiрнуy на палкоyнiка, аблiзнуy сасмяглыя вусны i, не тоячы хвалявання, выдыхнуy:

– Ну што, Аляксей Фёдаравiч, зацвердзiлi?

Астроyскi зразумеy, пра што пытаецца Макрыцкi. Нi для каго не было сакрэтам, што кандыдатура Качана разглядалася на пасаду начальнiка крымiнальнага вышуку рэспублiкi. Маёр таксама заклапочана чакаy, што скажа Качан.

– Не, – думаючы пра штосьцi сваё, адказаy палкоyнiк i вымушана yсмiхнуyся: – Яшчэ папрацуем…

Твар Макрыцкага адразу змянiyся, ён стаy суровы, яшчэ больш запунсавеyся, вусны, падбародак уздрыгвалi.

– Я ведаю yсiх прэтэндэнтаy, нiхто з iх не цягне супроць вас! – голас Макрыцкага зазвiнеy, ледзь не сарваyся на крык.

Астроyскi зразумеy, што ён тут лiшнi.

– Дазвольце iсцi, – устаy ён з-за стала; тое, што Качан застаецца, яго больш чым задавальняла.