Вяртанне з апраметнай

– Што Вы, таварыш падпалкоyнiк, так расхвалявалiся? – не зважаючы на прысутнасць Астроyскага, з адценнем пагарды y голасе прагаварыy Качан. – Вы перабольшваеце мае здольнасцi, i наогул хопiць турбавацца за маю кар’еру. У любым выпадку, Вам ад гэтага лягчэй не будзе.

– Ды я ж нiчога, – сумеyся Макрыцкi i залiслiвiy: – Я да таго, што толькi такi чалавек, як Вы…

– Хопiць! – рэзка перапынiy намеснiка Качан.

У гэты момант Астроyскаму кiнулася y вочы, як пастарэy палкоyнiк. Хваравiты, шэра-землянiсты твар быy пасечаны зморшчынамi, сiвыя, непаслухмяныя валасы рэдкай пасмай спадалi на высокi, выпуклы лоб, падкрэслiваючы жаyцiзну скуры.

Толькi вочы пазiралi па-ранейшаму шчыра i прыхiльна. У iх не было начальнiцкай зняважлiвасцi да субяседнiка, нiколi y iх Астроyскi не бачыy нi хiтрасцi, нi лiслiвасцi, нi страху. Ён не мог нават у думках дапусцiць, што палкоyнiк пры начальстве мог паводзiць сябе, як Макрыцкi: кiнуy начальнiк аловак на стол – i душа y пятках.

– Я хачу сказаць, што мiнiстр занепакоены забойствам капiтана Бусла, – больш спакойна працягваy Качан, – нагадаy, што выкрыць забойцу – справа гонару мiлiцыi.

У акно палахлiва зазiрнула восеньскае сонца. Промнi прабеглi па сцяне, слiзганулi на вялiкi стол, блiснулi на дзяржаyным гербе, на тэлефоне i, спатыкнуyшыся аб крышталёвую вазу, з якой тырчалi, быццам пiкi, вострыя алоyкi, заiскрылiся, замiтусiлiся зайчыкамi па тварах сышчыкаy i быццам знялi нейкую напругу.

– На сёння yсё, – устаy з-за стала Качан i, гледзячы на Астроyскага, дадаy: – Анатоль Пятровiч, заyтра y гэты ж час…

Макрыцкi непрыхiльна, з насцярожанасцю паглядзеy на Астроyскага.

Яго непакоiла, цi звярнуy увагу гэты yдумлiвы, ураyнаважаны маёр на ягоны спалох перад палкоyнiкам. Маёр i брывом не павёy, павольна склаy паперы i, развiтаyшыся, накiраваyся да выхаду. Сонечны прамень нарэшце пакiнуy у спакоi крышталёвую вазу, зноy слiзгануy на сцяну i растварыyся y блакiтных шпалерах.

У калiдоры Астроyскага ледзь не збiy з ног лейтэнант Мiрончык, высокi, хударлявы, з чорнымi даyгаватымi валасамi, якiя вiхром спадалi на шырокi, бугрысты лоб.

Маёр ведаy гарачы, хуткi на дзеянне характар падначаленага, але такiм злым i yстрывожаным бачыy упершыню. Наткнуyшыся на Астроyскага, лейтэнант роспачна, не стрымлiваючы гневу, ускрыкнуy:

– Анатоль Пятровiч, бяда! Скакун…

– Цiха, – перапынiy падначаленага маёр i моцна сцiснуy лейтэнантаву руку вышэй локця, – думаю, тваё паведамленне не для староннiх вушэй.