Вяртанне з апраметнай

Мiрончык адразу сцяyся i, азiраючыся, выдыхнуy:

– Вiнаваты…

Астроyскi душой адчуy, што i сапраyды здарылася штосьцi надзвычайнае, i таксама захваляваyся. У кабiнеце Мiрончык, трывожна пазiраючы на маёра, патлумачыy:

– Скакун нашага чалавека ледзь не забiy, цудам ацалеy.

– Калi гэта здарылася? Чаму адразу не паведамiлi? Дзе цяпер Верабей? – засыпаy пытаннямi Мiрончыка yсхваляваны Астроyскi; ён нацадзiy з сiфона вады, залпам асушыy, другую шклянку працягнуy лейтэнанту i больш спакойна прамовiy: – Далажы па парадку.

Лейтэнант узяy з рук начальнiка шклянку, але пiць не стаy, як i трэба, удакладнiy:

– Паведамiлi са следчага iзалятара паyгадзiны таму. Турбаваць палкоyнiка Качана не наважыyся, лепш Вы самi…

– Правiльна, – накiдваючы на плечы палiто, мiралюбiва пахвалiy лейтэнанта Астроyскi; ён ужо прыняy рашэнне: – З дакладамi спяшацца не будзем, спярша трэба разабрацца самiм. Апранайся, едзем у следчы iзалятар i на месцы yсё высветлiм.

5

Андрэй Бусел значыyся y спiсах пражываючых у гатэлi як Мiкалай Фёдаравiч Мельнiк, камерцыйны дырэктар прадпрыемства «Свiтанак».

Цяпер Бусла было не пазнаць. Валасы пафарбаваy у чорны колер, праyда, за бародку i вусы фарба чамусьцi не yзялася, i яны сталi цёмна-каштанавымi. Але, агледзеyшы сябе y люстэрку, Бусел застаyся гэтым нават задаволены. Валасы прыкрывалi вушы, вiхурылiся на каyняры пiнжака, а акуляры з прыцемненымi шкельцамi y тоyстай залацiстай аправе пасавалi, надавалi iнтэлiгентнасць.

Бусел нецярплiва чакаy Зондакса, якi пазнiyся на цэлую гадзiну.

Нарэшце y дзверы грукнулi, i адразу y пакой увалiyся расчырванелы, мокры ад дажджу Зондакс.

– Ну i надвор’е! – здароyкаючыся i страсаючы дажджавыя кроплi са скуранога капелюша, забасiy Петэрс i, зiрнуyшы на Бусла, засмяяyся: – Ты i спiш у акулярах? Зусiм закансперыраваyся, глядзi, каб гэта не перарасло y якую хваробу.

Петэрс зняy вiльготную куртку, павесiy яе на спiнку крэсла i падсунуy блiжэй да ацяпляльнай батарэi.

– Пакуль мы тут «ля-ля, тапаля», яна i падсохне, – пацiраючы далонi, задаволена зазначыy ён.

 – Вымак да нiткi, машына ляснулася. Крыyдна, з паyкiламетра не дацёгся да гатэля.

– Штосьцi сур’ёзнае? – думаючы зусiм пра iншае, спытаy Бусел.

– Дробязь, кола прабiy, але ж пад такiм дажджом мяняць – сабе шкодзiць. Вось пагрэемся, пагаворым, глядзiш, i дожджык скончыцца.

Бусел прайшоy да ложка, сеy. Гэтымi днямi ён нiяк не мог пазбавiцца адчування вiны перад сям’ёй Зондакса.