Вяртанне з апраметнай

– Тады твае меркаваннi правiльныя: цябе здаy хтосьцi са сваiх. А y такiм выпадку «жучкоy» мы не знойдзем, навошта пакiдаць лiшнiя доказы?

– Трэба агледзець тэлефонны блок-размеркавальнiк, – настойлiва вёy сваё Бусел; ён прынёс з кухнi табурэтку i шэптам павучаy Зондакса: – Ты спусцiшся нiжэй па лесвiцы i, калi што якое, дасi знак.

– Кашляну два разы, – па-змоyнiцку, таксама шэптам пагадзiyся Петэрс.

Першы выйшаy з кватэры Зондакс, адразу агледзеyся, прыслухаyся. Было цiха, толькi паверхам нiжэй з нейкай кватэры даносiлася музыка, чулiся галасы, смех.

Бусел прыставiy табурэтку да сцяны, стаy на яе, адчынiy металiчную скрынку, адкуль цягнулiся правады да кватэр. Ён даyгавата нешта y ёй разглядаy, торкаy адвёрткай i, як знаyца, хмыкаy.

– Ну што? – не вытрымаy Зондакс.

– Падымi мяне крышачку вышэй, – папрасiy Бусел. – Не дацягваюся, дый святла не хапае.

Петэрс спешна падняyся на лесвiчную пляцоyку, абхапiy сябра за ногi, прыyзняy.

– Цяпер нясi да дзвярэй, што супраць маёй кватэры, – загадаy Бусел i яшчэ праз хвiлiну паляпаy Зондакса па плячы, павесялела выдыхнуy: – Майна, поyны парадак.

Яны зноy схавалiся y кватэры, паспешлiва апранулiся. Бусел, задаволена пасмiхаючыся, пацёр далонi.

– Я быy правы, тэлефон праслухоyвалi, толькi не з дапамогай «жучкоy». Але пра yсё раскажу y машыне, хопiць тут церцiся, трэба падумаць, як лепей звязацца з Астроyскiм, трэба рабiць паyторны агляд кватэры.

6

Ядвiгу Станiславаyну Купрэйчык негаваркiя, панурыя людзi Калеснiка прывезлi да рэстарана роyна y прызначаны час, а дваццатай гадзiне.

Не зважаючы на калючы вецер i дробны, халодны дождж, якiя штохвiлiнна пагражалi на свой лад прычасаць Ядзю, яна пайшла да yвахода з непакрытай галавой. Насустрач з парасонам у руцэ yжо спяшаyся Калеснiк. Ён быy апрануты y бялюткi гарнiтур, чорную з блёсткамi кашулю, белы модны гальштук, на нагах блiшчэлi лакiраваныя туфлi. Калi Ядзя yбачыла высокага, прыгожага Калеснiка, якому нават заyчасная сiвiзна пасавала да твару, яе сэрца нечакана здрыганулася. «А y нас усё магло быць па-людску…» – цяжка yздыхнула яна i, страсянуyшы галавой, праганяючы мроi, зацокала абцасамi, прыцягваючы пажадлiвыя позiркi мужчын, што таyклiся ля yвахода.

– Добры вечар, цудоyна выглядаеш! – прыхiльна yсмiхнуyся Калеснiк i прапанаваy Ядзi руку; ён быy сама ветлiвасць.

– Бачылiся yжо, – незадаволена блiснула вачыма жанчына, але ад прапанаванай рукi не адмовiлася: гульня пачалася i яна абавязана прытрымлiвацца этыкету.