Вяртанне з апраметнай

Яны прайшлi y вялiкi прыцемнены вестыбюль i накiравалiся да гардэроба. Чулася лёгкая музыка, за стойкай бара мiтусiyся бармен з доyгiмi, як прылiзанымi чорнымi валасамi. Ён, гатуючы кактэйль, артыстычна, з лёгкасцю вiртуоза i знаyца сваёй справы упраyляyся адначасова з некалькiмi бутэлькамi, але, убачыyшы Ядзю з Калеснiкам, быццам мiж iншым, падмiргнуy, паслаy паветраны пацалунак i шчыра yсмiхнуyся. Настрой у Ядзi адразу палепшыyся, стала спакойна i хораша. Яна какетлiва памахала бармену y адказ.

– Наш чалавек ужо тут, – дапамагаючы Ядзi зняць палiто, прашаптаy Калеснiк.

 – Ты памятаеш дамову?

– Памятаю, цэлы дзень толькi пра гэта i думала.

– Вось i добра, – павесялеy Калеснiк, – значыць, да сустрэчы падрыхтавалася, – ён крыху памаyчаy i строга, па-вайсковаму загадаy: – Ён павiнен да цябе заляцацца.

– Лiчы, што я – ужо, а наконт яго гарантыi не даю… З гарантыяй мог знайсцi i маладзейшую.

– Ну-ну! – зласлiва прасiпеy Калеснiк. – Выкiнь пыху i гонар, памятай: твая прыгажосць, пяшчота i сексуальнасць аплачаны.

– Мяне толькi гэта i суцяшае, – па-блазенску yсмiхнулася Ядзя i дэманстратыyна yзяла Калеснiка пад руку.

Яны выглядалi шыкоyнай парай. Ядзя з задавальненнем лавiла на сабе зайздросныя жаночыя позiркi i мужчынскiя, адкрыта-нахабныя, быццам рэнтгенаyскiя промнi. Яна з непрыхаванай пагардай глядзела на iх, усiм выглядам паказваючы, што любы можа заняць месца сённяшняга кавалера. Ён не жалезабетонная сцяна, але гэта зробiць толькi той, у каго хопiць грошай… Ядзi заyсёды падабалася быць у цэнтры yвагi, уражваць, адчуваць, што ёй захапляюцца, бачыць гэтыя пажадлiвыя, прагныя позiркi.

У такiя хвiлiны яна рабiлася летуценнай, хацелася кахаць i быць каханай. I цяпер, iдучы па доyгiм прыцемненым фае, яна раптам адчула y сабе столькi незапатрабаванай энергii, неyтаймаванай прагi да кахання, што y нейкi момант спалохалася самую сябе.

– У цябе поспех, – кплiва yсмiхнуyся Калеснiк. – Спадзяюся, я не памылiyся, цябе ацэняць…

– Хто ён? – нiбы мiж iншым, нiбы зусiм спакойна запытала Ядзя.

Яе шчокi паружавелi, у шырока расплюшчаных вiльготных вачах з’явiлiся млявая лагоднасць i сум.

– Пацярпi трошкi, – шэптам адказаy Калеснiк i павiтаyся з незнаёмым ёй.

Яны yвайшлi y асобную кабiну, Калеснiк старанна захiнуy за сабой цяжкiя чырвоныя занавескi i yрачыста падвёy Ядзю да стала.

– Iван Фёдаравiч, пазнаёмцеся – Ядвiга Станiславаyна, мая даyняя i добрая знаёмая яшчэ са студэнцкiх гадоy.