Вяртанне з апраметнай

З-за стала, застаyленага бутэлькамi i рознымi стравамi, устаy высокi, крыху паyнаваты мужчына. На выгляд – не болей за сорак гадоy. На з густам пашытым шэрага колеру гарнiтуры красаваyся дэпутацкi значок. Ён выйшаy з-за стала i, ветлiва yсмiхаючыся, пацалаваy Ядзiну руку.

– Iван Фёдаравiч, – прыемным барытонам прагаварыy новы знаёмы i, зiрнуyшы на Калеснiка, якi засяроджана назiраy за iмi, спрабуючы прадугадаць першую рэакцыю ад прысутнасцi Ядзi, напаyжартаyлiва дадаy: – А Вы, Сяргей Мiкалаевiч, лавелас, хавалi ад мяне такую прыгажуню.

Гэты пяшчотны голас, цёплыя далонi, дотык гарачых вуснаy нечакана yсхвалявалi Ядзю. Яна, спрактыкаваная i прадбачлiвая y паводзiнах з мужчынамi, раптам адчула, што ёй непрыемна хiтрыць i хлусiць гэтаму чалавеку. Ад новага знаёмага веяла спакоем, надзейнасцю, цеплынёй, i гэта нейкiмi нябачнымi шляхамi перадалося ёй, устрывожыла пачуццi. Мацней затахкала y грудзях сэрца. Ядзя yмела валодаць сабой i за маскай абыякавасцi цi халоднага спакою хаваць сапраyдныя пачуццi.

Яна чамусьцi з жалем падумала, што гэты Iван Фёдаравiч сустрэyся занадта позна. Калiсьцi быy Калеснiк, было каханне, i, каб не турма, хто ведае… Ядзя скоса зiрнула на былога каханка, перавяла позiрк на новага знаёмага i y думках адзначыла, што гэтыя два чалавекi нечым падобныя. Аднолькавага росту, сiваватыя, валасы коратка падстрыжаныя.

– Ядвiга Станiславаyна, – спакойна, з цвёрдасцю y голасе адрэкамендавалася Ядзя.

– Вы заyсёды такая сур’ёзная? – прапаноyваючы сесцi y крэсла, спытаy Iван Фёдаравiч.

– З вамi, мужчынамi, трэба быць такой, – адказала Ядзя i, прыгадаyшы сваю ролю y гэтай кампанii, вымушана, аднымi вуснамi yсмiхнуyшыся, напеyна дадала: – Вунь, хоць бы yзяць за прыклад Сяргея Мiкалаевiча.

– Ого, вельмi цiкава! – падахвоцiy Ядзю новы знаёмы.

– Калiсьцi ён быy баламутным Сержам, i, пакуль я трымала сур’ёзнасць, мы нават крышку кахалiся, нават падумвалi аб жанiхоyстве. Але, як толькi я стала несур’ёзнай i паддалася на ягоныя спакуслiвыя чары, Серж, наадварот, пасур’ёзнеy i доyга даводзiy, што жанiцьба – справа важная, а каханне такое моцнае, што ад жаласцi да мяне не можа павесiць на шыю хамут, гэта значыць сябе.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию (https://www.litres.ru/pages/biblio_book/?art=67734138) на ЛитРес.