Знахарь / Znachor

Wiadomo, nie w takiej norze jak u tego Drożdżyka, któren kanciarz jest i wędlinę ze strychninami gościom daje. Ale tu niedaleko na Rawskiej ulicy jest porządna knajpa jak się patrzy. I zabawić się można, kielnerki gościom obsługują. A cena ta sama.

Szli znowu w milczeniu. Towarzysz, znacznie niższy i szczuplejszy od Wilczura, wziął go pod rękę i raz po raz zadzierał głowę, by spojrzeć nań spod daszka swojej cyklistówki. Minęli kilka przecznic, gdy pociągnął go w bok.

– No, to wstąpiem, czy jak?… Najlepiej zalać.

– Dobrze – zgodził się Wilczur i weszli do knajpki.

Pierwszy Е‚yk wГіdki nie przyniГіsЕ‚ ulgi. Przeciwnie, jakby otrzeЕєwiЕ‚ zamglony umysЕ‚, nastД™pne jednak kolejki zrobiЕ‚y swoje.

W sД…siedniej izbie chrapliwie graЕ‚ orkiestron. Zapalono Е›wiatЕ‚a. Po jakimЕ› czasie przyЕ‚Д…czyli siД™ do nich jeszcze dwaj mД™ЕјczyЕєni, z wyglД…du robotnicy. TЕ‚usta, mocno wymalowana kelnerka przysiadЕ‚a siД™ rГіwnieЕј. Pili juЕј trzeciД… butelkД™, gdy nagle z bocznego pokoiku rozlegЕ‚ siД™ gЕ‚oЕ›ny Е›miech kobiecy.

Profesor Wilczur zerwaЕ‚ siД™ na rГіwne nogi. Krew uderzyЕ‚a mu do gЕ‚owy, przez sekundД™ staЕ‚ nieruchomy. ByЕ‚by przysiД…gЕ‚, Ејe poznaЕ‚ gЕ‚os Beaty. GwaЕ‚townym ruchem odepchnД…Е‚ zagradzajД…cego mu drogД™ kompana i jednym skokiem znalazЕ‚ siД™ we drzwiach.

Dwie gazowe lampy jasno oЕ›wietlaЕ‚y nieduЕјy pokГіj. Przy stoliku siedziaЕ‚ brzuchaty, krД™py czЕ‚owiek i jakaЕ› piegowata dziewczyna w zielonym kapeluszu.

Z wolna zawrГіciЕ‚, ciД™Ејko opadЕ‚ na krzesЕ‚o i wybuchnД…Е‚ Е‚kaniem.

– Nalej mu jeszcze – mruknął człowiek w cyklistówce – ma łeb do wódy.

PotrzД…snД…Е‚ Wilczura za ramiД™.

– Pij, bracie! Co tam!

Gdy o jedenastej knajpę zamykano, towarzysze musieli podtrzymać Wilczura, gdyż nie mógł już iść o własnych siłach. I tak, zataczając się swoim wielkim ciałem, chwiał nimi na wszystkie strony. Sapali z wysiłku. Na szczęście nie mieli dalekiej drogi.

Po kilkunastu minutach domy przerzedziЕ‚y siД™. Po obu stronach tu i Гіwdzie miД™dzy parkanami bЕ‚yskaЕ‚o Е›wiateЕ‚ko naftowej lampy. Wreszcie i te znikЕ‚y. Natomiast w nozdrza uderzyЕ‚ cuchnД…cy odГіr wielkich zwalisk Е›mieci. DoroЕјka skrД™ciЕ‚a w bok, ustaЕ‚o od razu klaskanie kopyt koЕ„skich.