Знахарь / Znachor

Nie śpieszył, bo i kobyle trzeba było dać wypocząć przed drogą, a i sam cierpiał już na zadyszkę, co w jego wieku było rzeczą zrozumiałą.

WЕ‚aЕ›nie skoЕ„czyЕ‚ i moЕ›ciЕ‚ sobie na pokrywie worek z resztkami siana, gdy z doЕ‚u posЕ‚yszaЕ‚ wyraЕєne stД™kanie. PrzeЕјegnaЕ‚ siД™ na wszelki wypadek i nastawiЕ‚ uszu. StД™kanie odezwaЕ‚o siД™ gЕ‚oЕ›niej.

– Ej tam! – zawołał. – Co za licho?

– Wody – zajęczał słaby głos.

GЕ‚os ten wydaЕ‚ siД™ PawЕ‚owi BaЕ„kowskiemu znajomy. WЕ‚aЕ›nie wieczorem jechaЕ‚ do miasta i widziaЕ‚ Mateusza Piotrowskiego z ByczyЕ„ca, ktГіry tak samo jechaЕ‚ i teЕј na zwГіzkД™ Е›mieci.

Coś tknęło Bańkowskiego, że to właśnie Piotrowski. I głos ten sam, i zawsze do tej glinianki zsypywał. A i wypić lubił. Po pijanemu wpadł do dołu, może sobie co przetrącił i leży.

RozejrzaЕ‚ siД™. Ciemno jeszcze byЕ‚o, na wschodzie ledwie szarzaЕ‚o. JeЕјeli Piotrowski swojД… furmankД™ tu zostawiЕ‚, koЕ„ na pewno sam powlГіkЕ‚ siД™ do ByczyЕ„ca.

– A to wy, panie Piotrowski? – zapytał.

– Wpadliście czy jak?…

JedynД… odpowiedziД… byЕ‚ cichy jД™k.

„A może go te miejskie urządziły?” – zastanowił się gospodarz. Po ludziach z miasta wszystkich najgorszych rzeczy zawsze się spodziewał.

PomacaЕ‚ nogД… pochyЕ‚oЕ›Д‡, po namyЕ›le wrГіciЕ‚ do konia, odwiД…zaЕ‚ postronki zastД™pujД…ce lejce, sczepiЕ‚ je, mocnym supЕ‚em przywiД…zaЕ‚ do osi i trzymajД…c siД™ sznura zszedЕ‚ na dГіЕ‚.

– Panie Mateuszu, a odezwijcie się, bo ciemno – zawołał.

– Gdzie wy?

– Wody!.. – posłyszał głos tuż przy sobie.

PochyliЕ‚ siД™ i namacaЕ‚ ramiД™.

– Nie mam wody, skąd woda? Musicie wyleźć na wierzch. A gdzie wasz koń?… Pewnikiem sam do domu poszedł?… No, nie dźwignę was, spróbujcie wstać.

UbiЕ‚ nogami Е›miecie, zaparЕ‚ siД™ i szarpnД…Е‚ bezwЕ‚adnym ciД™Ејarem.

– Ruszcie się. Dalej go! Sam nie dam rady.

– Nie mogę.

– Ooo! Nie mogę! Natężcie się. Dyć nie będziecie tu zdychać.

RД™ce BaЕ„kowskiego natrafiЕ‚y na gД™stД… ciecz oblepiajД…cД… wЕ‚osy. PowД…chaЕ‚ swoje palce i zapytaЕ‚:

– Zabili was, co?

– Nie wiem…

ChЕ‚op zastanowiЕ‚ siД™.

– Tak czy siak, nie będziecie tu zdychać. Tfu!.. Uważacie, mam postronek, żebyście jeno wstali, to jakoś się podciągniecie.

Leżącemu widocznie wracały siły, gdyż poruszył się raz, drugi, lecz znowu opadł, choć Bańkowski podtrzymywał go jak mógł.